Το Ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών»!

Το Ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών».
Εiναι ένας Μοναχικός Θρήνος.
Θανατερός,βαρύς,με πάθος.
Είναι κλειστός χορός,αυστηρά αντρικός,με οδύνη και εσωτερικότητα.
Δεν απευθύνεται στους άλλους.

Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον.
Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου.
Για πάρτη του καίγεται,για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω.

Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια.

Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει».
Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει...

Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. 

Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. 

Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. 
Να πιούνε στην υγειά του,δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.

Οι άγιοι μάγκες είχαν αξιοπρέπεια και καλοσύνη παλαιότερα κι ενα ζεϊμπέκικο μόνο σε άγιους ταιριάζει...!!!

ΠΗΓΗ : «οι Άγιοι Μάγκες απ'τα ουράνια»