«Κάθε λεπτό θα ζήσω, σαν να ήταν πες το τελευταίο,
ο χρόνος κάνει κύκλο και όλα μπορούν να συμβούν».
Νομίζω πως δεν υπάρχει αντιπροσωπευτικότερος στίχος, για το φαινόμενο του Βλάσση Μπονάτσου.
Γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου του 1949, άρχισε να απασχολεί την κοινή γνώμη με το συγκρότημα «Παλόμα Μποκιού», ειδικά μετά την μουσική επιτυχία του «Γαρύφαλου». Ο κόσμος τον έμαθε και τον αγάπησε (όχι όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις) μέσα από την τηλεοπτική του παρουσία.Εκτός φυσικά από τους Απαράδεκτους (όπου πρακτικά υποδυόταν τον εαυτό του), συστήθηκε στον κόσμο μέσα από τα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα που παρουσίασε, όπως «Με το κλειδί στο χέρι» στην κρατική τηλέοραση, τις Κόντρες, το Βλας Μπακ, το Άλλα Κόλπα, το Με φόρα και το Πάμε για άλλα.
Ο Βλάσσης, ήταν ότι ακριβώς θα μπορούσε να αποδώσει σε αυτόν, η λέξη ροκ. Αυθόρμητος, αντισυμβατικός, απελευθερωμένος από οποιασδήποτε μορφής στερεότυπου, ζώντας με ένταση και ρίσκο.
Αντικουλτούρα και πνεύμα. Ναρκωτικά, συνοδευόμενα από δημιουργική τρέλα.
Όλα αυτά, τα απέδειξε και στη σχέση του με την Βουγιουκλάκη.
«Κανονικά» δεν θα ταίριαζε στο στυλ του ροκά.
«Κανονικά» δεν θα έπρεπε να έπαιζε στην TV.
«Κανονικά» έπρεπε να το παίζει πιο ψαγμένος και πιο αντικομφορμιστής. «Κανονικά» έπρεπε να ζει στο περιθώριο.
Αλλά απέδειξε με τον τρόπο του, πως δεν υπάρχει τίποτα το «κανονικό» στην έννοια «ρόκ».
«Εγώ που αλλάζω μορφή, από στιγμή σε στιγμή, θα χαθώ,
από προσώπου της γης, στην κόψη μιας αστραπής, μια μέρα θα εξαφανιστώ.»
Αρθρογράφος: Γ. Τσαλίκης
neolaia.gr
«Μόνο στη φαντασία επιτρέπω να μου βάζει όρια...» έγραφε ο Βλάσης Μπονάτσος στο ημερολόγιό του.
Ηθοποιός, ρόκερ, showman, γυάλινος ήρωας της δεκαετίας του ‘90.
Γιος δικαστή και καθηγήτριας πιάνου, ο Βλάσσης Μπονάτσος γεννήθηκε στην Αθήνα. Τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα τα έκανε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με το μουσικό συγκρότημα «Πελόμα Μποκιού».
Αξέχαστη έχει μείνει η συμμετοχή του στην παράσταση Εβίτα στο πλάι της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Τα χρόνια που ακολούθησαν έπαιξε σε αρκετές ταινίες και σειρές: Ένα Ελεύθερο Κορίτσι (1973), Ο δράκος, πρόσωπο της ημέρας (1983), Τηλέ-Καννίβαλοι (1987), Πατρίς-Ληστεία-Οικογένεια (1988), Ο διάβολος και το κερατό του (1989), Δίψα (τηλεοπτική σειρά, 1990), Ο Δραπέτης (1991), Γυναίκες δηλητήριο (1993), Στον αστερισμό της γραβάτας (1993), Βίτσια γυναικών (2000), «Με το κλειδί στο χέρι» στην ΕΡΤ, τις «Κόντρες», «Βλας Μπακ», «Άλλα Κόλπα», «Με φόρα», «Πάμε για άλλα».
Σταθμός στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή του σε μία από τις δύο μεγαλύτερες επιτυχίες της ελληνικής τηλεόρασης τους «Απαράδεκτοι», με τον Γιάννη Μπέζο, τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου.
Ο Μπονάτσος είχε το δικό του ύφος και στιλ, ανέτρεψε τους κανόνες της τηλεοπτικής γλώσσας, δημιούργησε σχολή.
Στα ελαττώματά του οι συνεργάτες του, του καταλόγιζαν ασυνέπεια «στα όρια του μύθου!». Αλλά «δεν ήταν σκόπιμη» σπεύδουν να διευκρινίσουν.
Ο Βλάσσης είχε μέχρι την τελευταία στιγμή μια γνήσια παιδικότητα. Όπως έλεγε ο ίδιος «αργώ, αλλά τη δουλειά τη βγάζω πολύ πιο γρήγορα από τους άλλους, όλοι γελάνε και τελικά έτσι περνάμε καλά».
Στο ημερολόγιό του έγραφε:
«Δεν πιστεύω ότι τα πράγματα τελειώνουν. Πιστεύω ακράδαντα ότι εξελίσσονται, αλλάζουν, αναπτύσσονται και ξεκινούν και πάλι από την αρχή».
Όπως έχει διηγηθεί η σύζυγος του Μάρθα Κουτρουμάνου :
«η κόρη του του έγραφε γράμματα και τα έβαζε στις γλάστρες. Μην ανησυχείς μαμά -μου έλεγε- ο μπαμπάς έχει πάει με τους αγγέλους και μη σου πω ότι είναι και αρχηγός των αγγέλων...»
Ποιός μπορεί να διαφωνήσει;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου