ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΑΝΤΡΑ ΨΑΧΝΕΙΣ~ΣΧΕΣΗ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΡΗΣ

Είχες ποτέ φανταστεί ότι η προσωπικότητά σου αλλά και η ερωτική σου ζωή έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την εικόνα που έχεις για τον μπαμπά σου;

Η "σφραγίδα" του πατέρα και πώς σε επηρεάζει

Είχες ποτέ φανταστεί ότι η προσωπικότητά σου αλλά και η ερωτική σου ζωή έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την εικόνα που έχεις για τον μπαμπά σου; Αντίθετα με όσα πίστευες μέχρι σήμερα δεν είναι μόνο ο ρόλος της μαμάς που θέτει τα θεμέλια για την ψυχοσυναισθηματική σου ανάπτυξή βάζοντας τις πρώτες σταθερές βάσεις στην προσωπικότητά σου. Μπορεί η σχέση με τη μητέρα σου να είναι απερίγραπτη αλλά η παρουσία ή απουσία του πατέρα είναι αυτή που τελικά σε στιγματίζει κατευθύνοντας τις προσδοκίες σου αλλά και τη σεξουαλική σου ζωή.

Αν κάνεις μια αναδρομή στα παιδικά σου χρόνια θα μπορέσεις ίσως να δώσεις απαντήσεις στα αναπάντητα ερωτήματα που σε βασανίζουν. Γιατί πάντα επιλέγεις τον «λάθος» σύντροφο; Γιατί μετά από κάθε χωρισμό νιώθεις αποτυχημένη; Γιατί, γιατί, γιατί…;

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, οι γυναίκες έχουμε την τάση, ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουμε, να επιλέγουμε σύντροφο βάσει των χαρακτηριστικών του πατέρα μας. Όπως μάλιστα τονίζουν οι ειδικοί, το πατρικό πρότυπο, η εικόνα δηλαδή που σχηματίζουμε για τον πατέρα μας, λειτουργεί είτε ως παράδειγμα προς μίμηση είτε προς αποφυγή.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι μέσα από το πρότυπο του πατέρα δημιουργείς την εικόνα για το αντρικό φύλο. Αν το σκεφτείς, η πρώτη σου επαφή με το αντίθετο φύλο γίνεται μέσω του πατέρα σου καθώς αυτός είναι ο πρώτος άνδρας που γνωρίζεις και αγαπάς. 
Άν δε ,αυτός είναι απών τότε αφήνει το αποτύπωμά της απουσίας στην ενήλικη ζωή σου καθορίζοντας τις προσδοκίες σου από το έτερόν σου ήμιση ενώ πολλές φορές επηρεάζει ακόμη και την σεξουαλικότητά σου. Πως γίνεται αυτό;

Πώς σε "στιγμάτισε" ο δικός σου μπαμπάς;

Με ποιο τρόπο ο δικός σου μπαμπάς έχει βάλει τη σφραγίδα του στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σου και ποια στοιχεία της συμπεριφοράς του είναι αυτά που σε επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά; Αντιπαραθέτοντας τόσο την εμφάνιση όσο και το χαρακτήρα του με αυτή των συντρόφων σου δε βλέπεις παρά μόνο διαφορές…

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο η συμπεριφορά του απέναντί σου αλλά η αλληλεπίδραση της σχέσης σας.Έχεις ουσιαστική επαφή και επικοινωνία με τον μπαμπά σου; Η σχέση σου μαζί του είναι φιλική ή τυπική; Νιώθεις ότι είναι εκεί για εσένα ή ήταν συνεχώς απών;


Ο μπαμπάκας σου ή το καταφύγιό σου

Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός που σου δίνει το αίσθημα της ασφάλειας. Από μικρή τον έχεις ταυτίσεις με υπερήρωα δίνοντας του τον τίτλο του υπερασπιστή της οικογένειας ενώ ακόμη και σήμερα ανατρέχεις σε αυτόν κάθε φορά που αντιμετωπίζεις οποιοδήποτε πρόβλημα. Ο μπαμπάκας σου είναι το καταφύγιό σου και ο προσωπικός σου προστάτης, κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Μπορεί για παράδειγμα να ήταν πάντοτε αυστηρός ή υπερπροστατευτικός προσπαθώντας να ελέγχει κάθε σου κίνηση και να σου επέβαλε όρια και απαγορεύσεις, ωστόσο, κάθε κίνηση του δείχνει ότι είσαι η αγαπημένη του κορούλα που θα έκανε τα πάντα για να αποτρέψει κάποιον να σε βλάψει ή να σε πληγώσει.

Αρκετές φορές ίσως ξεπέρασε τα όρια όμως η δεκτικότητα και η ανεκτικότητά του αντιστάθμιζαν την ανάγκη του να σε ελέγχει σε κάθε σου βήμα. Η συνεχής παρουσία του σε βοήθησε να κατακτήσεις το χάρισμα της απόλυτης ευτυχίας που δεν είναι άλλο από την αυτοετκίμηση και την αυτοσυμπόνοια.

Έμαθες να αγαπάς τον εαυτό σου με τα προτερήματα και τα ελλατώματά σου, απέκτησες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου αλλά και το αντίθετο φύλο με αποτέλεσμα να συνάπτεις ερωτικούς δεσμούς υγιείς. Μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων οι άνδρες με τους οποίους έχεις δεσμό μοιάζουν στο χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης στον πατέρα σου κάτι που ως φαίνεται είναι απόλυτα φυσικό. Θαυμάζεις τον μπαμπά σου και στο πρόσωπό του βλέπεις τον ιδανικό σύντροφο!

Ο πατέρας «φάντασμα»

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν ο πατέρας είναι φυσικά παρών μεν, αλλά ψυχικά απών δε. Βλέπεις, η συναισθηματική απουσία του πατέρα μπορεί να επιβαρρύνει την ανάπτυξη σου περισσότερο από την φυσική απουσία του. Κι αυτό γιατί η στάση ενός πατέρα που αρνείται ν' αναλάβει τον ρόλο του δεν σου επιτρέπει να εντοπίσεις ποτέ πού υπήρξε πρόβλημα στη σχέση σας, με αποτέλεσμα να μην μπορείς ποτέ να τον ξεπεράσεις.

Αν ανήκεις σ' αυτή την κατηγορία κόρης, δεν πρέπει ν' αναρωτιέσαι γιατί επιλέγεις άντρες που δεν είναι ποτέ εκεί για να σε στηρίξουν όταν το έχεις ανάγκη, ή γιατί πάντα επιλέγεις άντρες που δεν είναι διαθέσιμοι κι αφοσιωμένοι σε σένα όσο θα ήθελες (δεσμευμένοι, εργασιομανείς, κ.λπ.).

"Εφυγε" νωρίς...

Από μικρή έβλεπες τους άλλους μπαμπάδες να υπερασπίζονται τις κόρες τους εκφοβίζοντας όποιον τολμούσε να τις πειράξει και ζήλευες γιατί εσύ ήσουν μόνη. Εχασες σε μικρή ηλικία τον πατέρα σου οπότε και αναγκάστηκες να μεγαλώσεις σε μονογονεϊκή οικογένεια. Οσο και αν προσπαθούσε η μητέρα σου να αναπληρώσει το κενό, βαθιά μέσα της ήξερε πως δεν είναι το ίδιο.

Η αγάπη και η στοργή που έλαβες από τη μητέρα σου σου έδωσε τη δύναμη και τα εφόδια να προχωρήσεις, όμως συχνά είσαι συναισθηματικά ασταθής. Σου λείπει ο πατέρας τον οποίο θυμάσαι αμυδρά. Δεν κατάφερες να αποκρυσταλλώσεις ένα συγκεκριμένο πατρικό πρότυπο με αποτέλεσμα πολλές φορές να βρίσκεσαι σε σύγχυση ενώ συχνά νιώθεις αδύναμη. Μπορεί βέβαια ο πατέρας σου να μην είχε φυσική παρουσία, να μην σε είδε να μεγαλώνεις, το πρότυπό του όμως σε συναισθηματικό επίπεδο ήταν πάντοτε εκεί να σε βοηθά σε κάθε σου πρόβλημα.

Γι' αυτό και η απουσία του δεν σου δημιουργεί παρά μόνο κάποια διστακτικότητα στο να συνάψεις σχέση με κάποιον άνθρωπο που δεν σου εμπνέει ασφάλεια. Νιώθεις αδύναμη και απροστάτευτη γι αυτό και οι επιλογή του συντρόφου σου γίνεται με γνώμονα την προστασία – σε όλες τις εκφάνσεις της - που μπορεί να σου προσφέρει. Ενας δυνατός, πλούσιος ή τρυφερός άνδρας θα σε κερδίσει ενώ ένας εργασιομανής ή ανέμελος άνδρας θα σε ξενερώσει κι αυτό διότι εσύ ζητάς την θαλπωρή που ποτέ δεν έλαβες.

Σε  εγκατέλειψε

Όταν όμως η απουσία του οφείλεται σε εγκατάλειψη το αίσθημα της απόρριψης κάνει την εμφάνισή του και αν δεν καταφέρεις να το καταπολεμήσεις θα σε συντροφεύει σε κάθε σου βήμα στην ενήλικη ζωή. Αν για παράδειγμα ο πατέρας σου σας εγκατέλειψε ενώ εσύ ήσουν ακόμη βρέφος ίσως νιώθεις έντονα τον φόβο της εγκατάλειψης από το αντίθετο φύλο.

Ποτέ δεν μπόρεσες να καταλάβεις για πιο λόγο σε απέρριψε πριν καν σε γνωρίσει και γι΄ αυτό όταν η σχέση σου δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελες αισθάνεσαι ενοχές και θλίψη θεωρώντας πως η ιστορία θα επαναληφθεί. Πρώτος σε εγκατέλειψε ο πατέρας σου, ο άνδρας αυτός που όφειλε να σε αγαπήσει ανιδιοτελώς. Μάλιστα, κάθε φορά που χωρίζεις επιτίθεσαι στον εαυτό σου θεωρώντας πως εσύ φταις για όλα.

Σε  υποτιμούσε

Αν νιώθεις ότι ο πατέρας σου σε υποτιμά ή δεν σε εμπιστεύεται όπως είναι φυσικό σε επηρεάζει αρνητικά ενώ ηέλλειψη του σε συναισθηματικό επίπεδο σου δημιουργεί ανασφάλεια και επιτείνει το αίσθημα της αδυναμίας που ίσως νιώθεις.

Ενας πατέρας που σε υποτιμά λόγω φύλου ή σε θεωρεί αδύναμη και ανίκανη να χειριστείς καταστάσεις αυτό σε κάνει να αναπτύσσεις τάσεις υποταγής στο ανδρικό φύλο. Νομίζεις ότι χρειάζεσαι την προστασία των ανδρών γι΄αυτό και επιλέγεις άνδρες που με κάθε ευκαιρία επιδεικνύουν τον ανδρισμό τους και τη δύναμή τους.

Ο  πατέρας  δυνάστης

Όταν η αυστηρότητα και οι απαγορεύσεις δεν ακολουθούνται από δεκτικότητα και συζήτηση τότε πιθανότατα η εικόνα του πατέρα από πατέρα-προστάτη να μετατραπεί σε πατέρα-δυνάστη.

Ο πατέρας σου προσπαθεί να ελέγχει κάθε σου κίνηση και για να σε προστατεύσει επιβάλει κανόνες που οφείλεις να τηρείς και σε περίπτωση παράβασης η τιμωρία είναι αυστηρή. Μάλιστα δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς και ξυλοδαρμού.

Ως εκ τούτου δημιούργησες εσφαλμένη εικόνα για το αντρικό πρότυπο και γι΄αυτό ίσως επιδιώκεις σχέσεις με άντρες που προσπαθούν να σου επιβληθούν και να σε ελέγξουν. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και αγάπης σε έχει κάνει να διακατέχεσαι από ανασφάλεια, ίσως και ανωριμότητα που εξηγούν τη δυσκολία σου στις σχέσεις με το άλλο φύλο.

Από τη Δήμητρα Γκούντρα

Πηγή:http://www.womenonly.gr

Η  ΣΧΕΣΗ  ΠΑΤΕΡΑ  ΚΑΙ  ΚΟΡΗΣ 

Η πατρότητα αποτελεί την πληρέστερη αντρική εμπειρία στη ζωή, γιατί μέσα απ' αυτή ο άντρας ωριμάζει, νιώθει δυνατός, χρήσιμος και σημαντικός. Πολλοί είναι οι άντρες, που αισθάνονται, ότι είναι πιο εύκολο να μεγαλώσουν ένα γιο παρά μία κόρη...

Το κορίτσι μεγαλώνοντας είναι σημαντικό να εισπράξει την αγάπη και το σεβασμό για το φύλο της και από τον πατέρα της, ώστε να νιώθει ασφαλήςκαι να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση της.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό η αυτοεκτίμηση του κοριτσιού εξαρτάται από τη στάση του πατέρα της. Αν ο πατέρας υποτιμά τις γυναίκες, θεωρεί ότι έχουν περιορισμένες δυνατότητες, ότι είναι αδύναμες και χρειάζονται την προστασία των ανδρών… είναι πολύ πιθανό να μεταφέρει στην κόρη του αισθήματα ανεπάρκειας και αδυναμίας, περιορισμένη βούληση και τάσεις υποταγής στο αντρικό φύλο.

Ο πατέρας λειτουργώντας ώς αντρικό πρώτυπο στο κορίτσι,επηρεάζει ιδιαίτερα,θετικά ή αρνητκά,την επιλογή μελλοντκού συντρόφου της κόρης του. 

Η κόρη βλέπει στον πατέρα τον ιδανικό σύντροφο και τον θαυμάζει. 

Δημιουργεί μέσα από το πρότυπο του την εικόνα για τον αντρικό ρόλο και τις αντρικές συμπεριφορές. Με κάποιο τρόπο κατευθύνει τις μελλοντικές της επιλογές, προσδοκίες και ελπίδες. 

Συμβάλλει δηλαδή στην κοινωνική και σεξουαλική ταυτότητα του κοριτσιού και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας της.

Μέσα από το ρόλο, που του δίνει η πατρότητα, ένας άντρας μεγαλώνοντας την κόρη του ίσως χρειαστεί να αμφισβητήσει τις μέχρι τώρα αντιλήψεις του για τις διαφορές των δύο φύλων. 

Συνήθως ο πατέρας μέσα από τη κόρη του ευελπιστεί στην απόδοση του γυναικείου ορισμού, μέσα από τις δικές του πεποιθήσεις, περιμένει να δει το πρότυπο γυναίκας, όπως αυτός το έχει ορίσει μέσα από τα βιώματα και τις αντιλήψεις της πατρικής του οικογένειας και από τις προσωπικές του εμπειρίες.

Παράλληλα ο πατρικός ρόλος τον κάνει να αναθεωρεί κάποιες από τις απόψεις του για τη γυναικεία φύση, μέσα από το μεγάλωμα της δικής του κόρης,που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τις εξελίξεις της εποχής και τη γυναικεία αυτονομία. 

Μέσα από τη κόρη του αναθεωρεί και αποδέχεται ρόλους που μπορεί να αρνιόταν μέχρι τώρα.

Φτάνοντας το κορίτσι στην ηλικία της εφηβείας και μετά, έχει να του διδάξει αρκετά πράγματα για τα δύο φύλα. 

Τότε ο πατέρας θα χρειαστεί να είναι δεκτικός και ανοιχτός, ώστε να κατανοήσει τη γυναικεία φύση μέσα από «τα μάτια της κόρης του». 

Ίσως απαιτηθεί να ξεπεράσει την ανάγκη, που ενδεχομένως έχει, να την ελέγχει και να την προστατεύει, όταν δεν τον χρειάζεται. 

Ο πατέρας θα πρέπει να καταφέρει να ελπίζει, ότι η κόρη του απολαμβάνει το φύλο της και τη σεξουαλικότητα της, όπως τα απολαμβάνει κι εκείνος, και να της επιτρέψει να έχει το δικαίωμα να επιλέγει και να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων της.

γράφει: Δημήτρης Κούκης, Παιδοψυχολόγος (ΒΑ,MSc) – Ψυχοθεραπευτής

Πηγή:http://www.babytips.gr

ΚΟΥΦΑΡΙΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ "ΔΙΗΓΟΥΝΤΑΙ" ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ...

Ένα συγκλονιστικό φωτογραφικό οδοιπορικό σε αεροπορικά ατυχήματα παλαιότερων ετών και στις απίστευτες ιστορίες που όλες τους έχουν ένα κοινό: πιλότοι και επιβάτες κατάφεραν και ξεγέλασαν το θάνατο...

Ένα εντυπωσιακό φωτογραφικό οδοιπορικό σε ξεχασμένα συντρίμμια αεροσκαφών, σε παλιές ιστορίες φρικιαστικών, σε πρώτη ανάγνωση, ατυχημάτων που όμως δεν κατέληξαν σε τραγωδίες, δημοσίευσε ο διάσημος φωτογράφος Dietmar Eckell. 

Το άλμπουμ, με τον τίτλο Happy End, φιλοξενεί ορισμένες πραγματικά απίστευτες ιστορίες και τις αντίστοιχες φωτογραφίες αδιάψευστους μάρτυρες.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Γερμανός φωτογράφος, αυτές οι φωτογραφίες είναι το αποτέλεσμα ερευνών και ταξιδιών του επί σειρά ετών, ενίοτε και σε περιοχές “απαγορευμένες” από στρατιωτικές ή πολιτικές αρχές. Όπως ισχυρίζεται ο χερ Eckell, κάθε μία από τις φωτογραφίες του αποτυπώνει ένα μικρό ή μεγαλύτερο “θαύμα”, μια ιστορία θάρρους και επιδεξιότητας των πιλότων, μια ιστορία τύχης, γενναιότητας και επιμονής. Μια ιστορία από την οποία κανείς τελικά δεν έχασε τη ζωή του...

Ο φωτογράφος πέρασε τα τελευταία έξι χρόνια ταξιδεύοντας συνολικά σε 15 χώρες, αποτυπώνοντας στο φακό του συντρίμμια αεροσκαφών από την Παπούα Νέα Γουινέα ως την Αρκτική. Τα κουφάρια των αεροπλάνων που απαθανάτισε φτάνουν σε ηλικία ακόμα και τα 70 χρόνια.

1. Μεταξύ των φωτογραφιών – και των ιστοριών – που ξεχωρίζουν είναι αυτή ενός μεταγωγικού C-47, της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας, που συνετρίβη το 1950 στο ορεινό πέρασμα Haines Junction, στο Yukon του Καναδά. Το συγκεκριμένο αεροπλάνο έπαιρνε μέρος σε μια γιγαντιαία έρευνα διάσωσης των θυμάτων μιας προηγούμενης συντριβής αεροπλάνου, όταν παρουσίασε βλάβη και αναγκάστηκε σε προσγείωση εκτάκτου ανάγκης. Χάρη στις ικανότητες των πιλότων και οι 10 επιβαίνοντες στο C47 βγήκαν σώοι από την περιπέτεια αυτή.

2. Ανάλογη είναι και η ιστορία του 'Swamp Ghost', του “φαντάσματος του βούρκου”, όπως ονομάζουν οι ντόπιοι στην Παπούα Νέα Γουινέα, τα συντρίμμια του κολοσσιαίου αμερικανικού βομβαρδιστικού B24D που έπεσε σε μια περιοχή με βούρκο στα μέσα του 1943. Και τα 9 μέλη του πληρώματος διασώθηκαν.  

3. Από βλάβη στη μηχανή έπεσε και το Curtiss C-46 Commando κοντά στο αεροδρόμιο Churchill, στη Μανιτόμπα του Καναδά. Ο πιλότος προσπάθησε μέχρι την τελευταία στιγμή να το προσγειώσει και τελικά το κατέβασε μόλις μισό μίλι από το ξεκίνημα του διαδρόμου προσγείωσης. Όλοι οι επιβάτες πάντως σώθηκαν χωρίς καν τραυματισμούς!  

4. Αυτό το Grumman Albatross βρίσκεται κοντά στο Puerto Escondido στο Μεξικό. 

Σύμφωνα με τους ντόπιους το αεροπλάνο αυτό ουσιαστικά καταρρίφθηκε το 2004 από τα πυρά δύο πολεμικών αεροσκαφών της μεξικανικής αεροπορίας που κυνηγούσαν λαθρεμπόρους ναρκωτικών. 

Επιβάτες και πλήρωμα διασώθηκαν και το αξιοσημείωτο είναι πως κανείς δεν μπορεί μέχρι σήμερα να πει με σιγουριά κατά πόσον όντως στο αεροσκάφος βρέθηκαν ποτέ ναρκωτικά!

5. Αυτό το Curtiss C-46 Commando έπεσε στην πόλη Thompson, στη Μανιτόμπα στον Καναδά. Επρόκειτο για μεταγωγικό αεροσκάφος που αντιμετώπισε μηχανικό πρόβλημα και σύρθηκε πάνω σε δέντρα το 1977. Οι δύο πιλότοι διασώθηκαν.  

6. Αυτό το μικροσκοπικό Cessna 310 συνετρίβη στην Αυστραλία το 1993, λόγω ενός γενικευμένου μπλακ αουτ στα όργανα πλοήγησης. Κανείς από τοςυ 4 επιβάτες του δεν έπαθε το παραμικρό.

7. Αυτό το Douglas R4D8 του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού βρίσκεται από το 1973 στο Vik της Ισλανδίας. Έπεσε χτυπημένο από βλάβες στα ηλεκτρονικά του. Όλο το πλήρωμα διασώθηκε.

8. Αυτό το Corsair της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας βρίσκεται στο βυθό της... Χονολουλού από το 1948. Ο πιλότος του κατάφερε να το προσθαλασσώσει και στη συνέχεια να κολυμπήσει με ασφάλεια ως την κοντινή ακτή του νησιού Oahu. Μάλιστα αυτός ο συγκεκριμένος άνδρας βρίσκεται ακόμα εν ζωή κι έχει επισκεφθεί δύο φορές τον “υγρό τάφο” του παλιού του μαχητικού. 

protothema.gr

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ

Η αυτοκτονία στην περίοδο της εφηβείας...

Η αυτοκτονία δεν είναι μια τυχαία και χωρίς νόημα πράξη. 

Είναι η έξοδος από ένα πρόβλημα ή μια κρίση που προκαλεί έντονο ψυχικό πόνο.    

Η αυτοκτονία συνδέεται με αισθήματα απελπισίας και ματαίωσης, με αίσθηση του αβοήθητου ή της μη εκπλήρωσης αναγκών και με αμφιθυμικές συγκρούσεις μεταξύ επιβίωσης και ανυπόφορου άγχους, με περιορισμό των επιλογών και μια ανάγκη για δραπέτευση.    

Η εφηβεία είναι μέρος της φυσιολογικής αναπτυξιακής διαδικασίας και περιλαμβάνει την περίοδο μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενήλικης ζωής. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας συντελείται μια ψυχοδιανοητική διεργασία μέσα από την οποία ο έφηβος αποκτά προσωπική οντότητα και γίνεται κύριος του εαυτού του. 

Ταυτόχρονα αυτή την περίοδο γίνεται και μια προσπάθεια απόκτησης μιας σταθερής ταυτότητας ως προς το φύλλο και τη σεξουαλικότητα.   

Η εικόνα που έχει σχηματίσει ο καθένας για το σώμα του έχει τις ρίζες της στις πιο πρώιμες εμπειρίες, από την επαφή με τη μητέρα και τον πατέρα του, αλλά και με τα πρόσωπα του κοντινού και άμεσου περιβάλλοντός του. 

Μέσα από τις πρώιμες αυτές εμπειρίες το παιδί θα θεωρήσει το σώμα του ως κάτι το αξιαγάπητο, επαρκές ή μισητό.    

Κατά την περίοδο της εφηβείας, αυτές οι σχέσεις και η εικόνα του σώματός του αποτελούν αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης, στο πλαίσιο της λειτουργίας πια ενός ώριμου σώματος, το οποίο είναι ικανό για σεξουαλική επαφή και τεκνοποιία, αλλά συγχρόνως διαθέτει και νέες δυνατότητες για εκδήλωση βίας, είτε αυτοκαταστροφικής είτε ετεροκαταστροφικής.    

Όλη αυτή η διαδικασία χαρακτηρίζεται από μια ρευστότητα, από αλλαγές, από προόδους και υποτροπές. 

Όταν ο έφηβος αδυνατεί να επιτελέσει τα παραπάνω εξελικτικά επιτεύγματα, όταν αισθάνεται ότι δεν είναι σε θέση να αναλάβει έναν ώριμο ρόλο, αλλά ούτε είναι δυνατό να επιστρέψει στην παιδική ηλικία, τότε επικρατεί ένα εσωτερικό αίσθημα αδιεξόδου. 

Και όταν η ρευστή αυτή κατάσταση δεν είναι πλέον ανεκτή, τότε μιλάμε για ψυχική κατάρρευση και κλονισμό της διαδικασίας της εφηβείας.   

Τη στιγμή της απόπειρας αυτοκτονίας, ένα έφηβος βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση, την οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και σαν οξύ ψυχωσικό επεισόδιο, που είτε είναι παροδικό είτε παρατεταμένο.   

Η λειτουργία της αυτοσυντήρησης μοιάζει να απουσιάζει. Ο έφηβος έχει διαχωρίσει ψυχικά και έχει απομακρύνει το τμήμα εκείνο του εαυτού του, που υποδηλώνει αγάπη και φροντίδα για το άτομό του και το οποίο θα έπρεπε να έχει δεχτεί από τους γονείς του. 

Εκείνο που απομένει μέσα του είναι οι μισητοί, σκληροί, επικριτικοί γονείς ή οι προβολές τους στην κοινωνία και τα μισητά, γεμάτα ελαττώματα τμήματα του εαυτού του. 

Το μόνο που φαίνεται να απομένει είναι απελπισία και θυμός, αλλά και μια έντονη επιθυμία να απαλλαγεί από αυτά τα μίση.    

Από την άλλη μεριά, το περιβάλλον, συνειδητά ή ασυνείδητα, αποκρύπτει την απόπειρα αυτοκτονίας ή την αυτοκτονία, σαν μια προσπάθεια να αρνηθεί ότι ένα παιδί μπορεί να θέλει να καταστρέψει τον εαυτό του. 

Η ανάγκη του ενήλικα να πιστεύει στην ελπίδα και την υπόσχεση της παιδικής ηλικίας τον εμποδίζει να αποδεχτεί σημάδια απελπισίας και κατάθλιψης στο παιδί. 
Η αυτοκτονία σε αυτές τις ηλικίες συχνά δηλώνεται είτε σαν ατύχημα είτε σαν μια κακιά στιγμή, που οφείλεται σε ένα έντονο τραυματικό γεγονός. 
Πάντα αυτό το γεγονός είναι η αφορμή της αυτοκτονίας και όχι η αιτία.    

Σε ότι αφορά την ανακοίνωση μιας απόπειρας αυτοκτονίας στο διαδίκτυο, πιστεύω ότι, είτε παίρνοντας τη μορφή μιας ηρωικής εξόδου από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει ο νέος είτε επιζητώντας συμπαραστάτες και ομοιοπαθούντες, ο ασυνείδητος σκοπός μιας τέτοιας ανακοίνωσης αποτελεί το ύστατο κάλεσμα για βοήθεια.    

Είπαμε προηγουμένως ότι ο έφηβος έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Ότι κυριαρχεί η έλλειψη ελπίδας και η απομάκρυνση αισθημάτων αγάπης και φροντίδας για τον εαυτό του. 
Οι ιδιότητες όμως αυτές δεν χάθηκαν. Πρέπει να τις ξαναβρούμε και να τις αναζωπυρώσουμε. 

    

Αρκετοί από αυτούς τους νέους αποκρούουν απεγνωσμένα κάθε προοπτική ελπίδας. 
Η ελπίδα εμπεριέχει την πιθανότητα αποτυχίας και την απογοήτευση. Κι όμως, όντως ελπίζουν. 
Αυτό που μας καλούν να κάνουμε, ως γονείς, ως κοινωνία ή ως θεραπευτές είναι να διατηρήσουμε για λογαριασμό τους αυτή την ελπίδα, ακόμα και αν επιμένουν ότι είναι μηδαμινή. 
Αυτό που επιχειρούμε θεραπευτικά είναι να τους καταστήσουμε ικανούς να αναγνωρίσουν αυτή την ελπίδα και πάλι ως δική τους.    

Σε βαριές περιπτώσεις, όπως η εγκατεστημένη ψύχωση όπου κυριαρχούν ψευδαισθήσεις και παραληρηματικές ιδέες, όπως για παράδειγμα να ακούνε φωνές που τους παροτρύνουν να αυτοκτονήσουν, ή στη βαριά κατάθλιψη, οι τρόποι αποφυγής της απόπειρας είναι ελάχιστοι αν δεν αρχίσει η διαδικασία θεραπείας.    

Συνήθως όσοι είναι αποφασισμένοι να αυτοκτονήσουν χωρίς να υπάρχει μέσα τους πια η παραμικρή ελπίδα για κάτι καλύτερο, το κάνουν κρυφά, χωρίς να το ανακοινώσουν και χωρίς προειδοποίηση.    

Γι’ αυτό κάθε αναφορά, κάθε υπόνοια ή κάθε υποψία για απόπειρα αυτοκτονίας, θα πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψιν από το περιβάλλον και να αξιολογείται από ειδικούς. Ακόμα και αν αυτή η ένδειξη μοιάζει να είναι χειριστική ή αστεία ή χωρίς λόγο.



Δημήτρης Σεφεριάδης 
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κέντρου Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας

ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΠΑΙΔIΩΝ ΚΑΙ ΕΦΗΒΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Στοιχεία

Η αυτοκτονία, σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, είναι η τρίτη αιτία θανάτου για εφήβους 14-18 ετών, στην Ευρώπη και στη Βόρειο Αμερική. Επίσης, υπάρχει αύξηση της συχνότητας της αυτοκτονίας και για παιδιά κάτω από 14^ων ετών.

Υπολογίζεται ότι για κάθε θάνατο από αυτοκτονία υπάρχουν τουλάχιστον δέκα απόπειρες.

Έρευνα για τις αιτίες έχει δείξει, ότι οι κυριότεροι παράγοντες είναι ψυχοκοινωνικοί, και συνδέονται με στρες στο σχολείο, στην κοινότητα και στην οικογένεια.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτού του παιδιού, θα πρέπει να δώσουμε την προσοχή μας στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, σε σχέση με τις νέες συνθήκες ζωής, μέσα στο σχολείο, την κοινότητα, την οικογένεια.

Προφίλ

Τα άτομα με αυτοκαταστροφικές τάσεις στρέφουν την επιθετικότητα, είτε αυτή είναι ενδοψυχική, είτε οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες, ενάντια στον εαυτό τους.

Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η παρορμητικότητα των πράξεών τους. Αυτές οι πράξεις, αυτοκαταστροφικού χαρακτήρα, ουσιαστικά αφορούν μια προσπάθεια να ελέγξουν μια κατάσταση που αναμένεται οδυνηρή, ακόμα και όταν τα ίδια την προκαλούν. 

Πολλές φορές αυτό γίνεται χωρίς το άτομο να το κατανοεί. Αυτό που κυριαρχεί είναι η αίσθηση παντοδυναμίας αλλά ταυτόχρονα και η άρνηση του σώματος.και οι άλλοι είναι δυστυχισμένοι.

Έχουν επίσης την τάση να δημιουργούν σχέσεις, στις οποίες εισπράττουν την έλλειψη ευαισθησίας και τη επιθετικότητα των άλλων.

Συνήθως παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως άτομα ανάξια, ένοχα, που τους αξίζει να τιμωρηθούν, και ότι τελικά είναι καταδικασμένα να τα παρεξηγούν, να μην τα εκτιμούν και να τους συμπεριφέρονται άσχημα.

Ως αντιστάθμισμα, πολλές φορές, φαίνονται επιβλητικά και περιφρονητικά, εξυμνούν την ψυχική τους οδύνη, και περιφρονούν τους υπόλοιπους που δεν μπορούν να υπομένουν τα βάσανά τους με την ίδια γενναιότητα και αξιοπρέπεια.

Συνυπάρχει η ελπίδα, ότι αν ταλαιπωρηθούν τώρα που είναι μικροί, θα απολαμβάνουν αργότερα. 

Όμως η πραγματικότητα είναι, πως εκείνοι που υποφέρουν περισσότερο στην παιδική ηλικία, συνήθως υποφέρουν περισσότερο και στην ενήλικη ζωή τους.

Η απάντηση αυτή στο στρες γίνεται συνήθεια.

Αίτια

· Η ανάγκη του ενήλικα, να πιστεύει στην ελπίδα και την υπόσχεση 
της παιδικής – εφηβικής ηλικίας, τον εμποδίζει συχνά να αποδεχτεί σημάδια απελπισίας, κατάθλιψης και την ανάγκη ταλαιπωρίας στα συγκεκριμένα παιδιά.

· Στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι είναι περισσότερο απομονωμένοι και αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλον. 

Αυτό οδηγεί τους πιο ευάλωτους ανθρώπους, όπως είναι τα παιδιά, σε παρανοειδείς στάσεις, έντονο κοινωνικό μίσος, όπου κατηγορούν τους άλλους ότι φταίνε για τη δυστυχία τους. 

Οδηγούν σε έντονες συναισθηματικές καταστάσεις με καταθλίψεις ή ευφορίες και μοναξιά. 

Άλλες πάλι φορές σε παθητικότητα, αντίσταση στην αλλαγή, επιθετικότητα, σύγχυση ταυτότητας και κρίσεις ψυχικού πόνου, δυστυχίας, απελπισίας, αυτοκαταστροφικότητας, που οδηγούν στην ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.

· Ο αγώνας των γονιών για οικονομική ευμάρεια ή ακόμα και για την επιβίωση, αφήνει στην άκρη τον συναισθηματικό πλούτο και τη βοήθεια των παιδιών στη διαχείριση του. Φτωχές οικογένειες με ψυχική ισορροπία μεγάλωσαν παιδιά ευτυχισμένα με «ισχυρή» προσωπικότητα, όταν εξασφάλιζαν σε αυτά την ασφάλεια, τη φροντίδα και τη σαφή και ώριμη οριοθέτηση.

· Πολλά άτομα με αυτοκαταστροφική – μαζοχιστική προσωπικότητα, έχουν δεχτεί από το περιβάλλον τους, ότι πρέπει να υπομένουν τα βάσανά τους με γενναιότητα, και όταν αυτό γινόταν εισέπρατταν την επιβράβευση.

· Άλλο αίτιο είναι κάποια τραυματική εμπειρία ή στέρηση, σε σημείο όμως που έμεινε αναλλοίωτη και η ελπίδα και η αγάπη.

· Επίσης, η κατάχρηση τοξικών ουσιών, ως απάντηση στο στρες που υπάρχει στη ζωή, και την οποία νιώθουν πολύπλοκη, συγχιτική και επιθετική.

· Οι συνθήκες στη σημερινή εποχή έχουν αλλάξει. Η νέα τεχνολογία, όπως το internet, που από τη μία είναι μέσον πληροφόρησης και επικοινωνίας, έφερε μαζί του θετικές, αλλά και αρνητικές επιπτώσεις

· Η ανάγκη να εργαστούν και οι δύο γονείς, με αποτέλεσμα να μην έχουν χρόνο για τα παιδιά τους.

· Οι μεταναστεύσεις, εσωτερικές ή όχι.

· Οι αλλαγές στις αξίες και στις κοινωνικές στάσεις

· Το εκπαιδευτικό σύστημα, ξεκάθαρα ανταγωνιστικό, περίπλοκο, που δημιουργεί μεγάλο άγχος στα παιδιά και το οποίο εισπράττουν από τους δασκάλους, τους γονείς, τους συμμαθητές, την πολιτεία.

Θεραπευτικές παρεμβάσεις

Να κατανοήσουν οι θεραπευτές ότι ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, όταν το άτομο δεν παίρνει αυτό που επιθυμεί. Τα άτομα της συγκεκριμένης προσωπικότητας, πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα να αισθάνονται εχθρότητα, μόνο όταν έχουν υποστεί κάποιο κακό. Όταν αισθάνονται, σε φυσιολογικά επίπεδα, απογοήτευση, ματαίωση ή θυμό, αρνούνται αυτά τα συναισθήματα για να μην τα κατηγορήσουν ως ξεδιάντροπα και εγωιστές.

Αποδοχή της ανάγκης τους για αυτοφροντίδα και αυτοπροστασία. Έχουν την ανάγκη να δουν ότι εξασφαλίζουν την αποδοχή των άλλων, ακόμα και όταν θυμώνουν.

Όταν ένας θεραπευτής ενεργεί δείχνοντας ότι ενδιαφέρεται για τον εαυτό του και αντιμετωπίζει την αντιδραστική οργή των ασθενών ως κάτι ενδιαφέρον και φυσιολογικό, βοηθάει να αλλάξουν προς το καλύτερο οι παθολογικές πεποιθήσεις.

Θα πρέπει να υπάρχει ουδετερότητα από το θεραπευτή.

Ούτε συμπόνια ούτε να κατηγορούνται.

Πάντα σε κάθε προσωπικότητα, όσο διαταραγμένη και να είναι, υπάρχουν και υγιείς πλευρές, τις οποίες ο ψυχολόγος θα πρέπει να αναγνωρίσει και να ενισχύσει.

Αν γίνεται συμφωνία μέσα στη θεραπεία θα πρέπει να τηρείται. Αν δεν τηρείται, αυτό θα πρέπει να το ακούει ο ασθενής.

Ο θεραπευτής που φροντίζει τον εαυτό του, χωρίς να αισθάνεται ενοχές για τους άλλους, μπορεί να προκαλέσει θυμό στους ασθενείς, όμως τελικά τους ενθαρρύνει να δείξουν περισσότερο αυτοσεβασμό.

Συμβουλές

· Οι ενήλικες έχουν την ευθύνη για τα παιδιά και τους εφήβους. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Το νου μας λοιπόν στα παιδιά.

· Οι γονείς, συχνά, είτε βάζουν αυστηρά όρια στα παιδιά τους, είτε δεν βάζουν καθόλου όρια στη συμπεριφορά τους. Δεν τα βοηθούν να ενστερνιστούν αξίες και τρόπους με τους οποίους να διαχειρίζονται τα έντονα συναισθήματά τους, φοβούμενοι μην τα τραυματίσουν ψυχικά. Έτσι τα παιδιά καταλήγουν να γίνουν ανώριμα και ψυχικά ευάλωτα.

Η οριοθέτηση, η ώριμη οριοθέτηση των παιδιών, χρειάζεται να ξεκινά από τη βρεφική ηλικία (με τις ώρες ύπνου, φαγητού και αργότερα τον τρόπο αφόδευσης). Πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχει διάλογος και κατανόηση
.

Τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν τι λέμε, αλλά καταλαβαίνουν πολύ καλά τα συναισθήματά μας, ιδιότητα που σαν ενήλικες, με την κατάκτηση του λόγου, σιγά – σιγά τη χάνουμε

Έτσι τα παιδιά θα νιώσουν τη στοργή, τη φροντίδα, τη χαρά, αλλά και το άγχος, το φόβο, το θυμό των μεγάλων.

Όλα αυτά, αργότερα και σταδιακά, γίνονται «κτήμα του», και αποτελούν τη συναισθηματική νοημοσύνη του. Με τον ίδιο τρόπο και η ώριμη οριοθέτηση γίνεται «κτήμα» του παιδιού, και συντελεί στη δημιουργία μιας συγκροτημένης προσωπικότητας.

Όταν όμως, εμείς σαν γονείς δεν είμαστε οριοθετημένοι, είμαστε αγχωμένοι, αγανακτισμένοι με τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ζωής, όλα αυτά θα περάσουν και στο παιδί, και στην πορεία θα συναντήσουμε προβλήματα, άλλοτε μεγαλύτερα και άλλοτε μικρότερα.

Δεν αρκεί, λοιπόν, μόνο να λέμε στα παιδιά μας τι πρέπει να κάνουν ή τι είναι χρήσιμο γι’ αυτά.

Πρέπει σαν γονείς να είμαστε συντονισμένοι με αυτό που λέμε, διότι αν δεν το κάνουμε, αγνοούμε έναν μεγάλο παράγοντα ωριμοποίησης, την ταύτιση του παιδιού με εμάς. 
Αν λέμε στο παιδί που δεν βγαίνει έξω να βγει, πρέπει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. 
Αν του λέμε να βλέπει λίγη τηλεόραση, το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. 
Αν του λέμε ότι δεν θα πρέπει να έχει άγχος, δεν θα πρέπει να έχουμε άγχος ούτε εμείς.

· Είναι χρήσιμο και αποδοτικό επίσης, οι γονείς να έχουν κοινή παιδαγωγική γραμμή. Είναι προτιμότερο να γίνουν κάποια λάθη, παρά να υπάρχει πλήρης διάσταση απόψεων. Η έντονη διάσταση απόψεων προκαλεί στο παιδί σύγχυση, ανηδονία, θυμό, παθητική ή επιθετική συμπεριφορά.

· Στη σημερινή εποχή, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, όπως η τηλεόραση και το internet, η πρόσβαση σε τέτοιου είδους μηχανές ενημέρωσης και πληροφόρησης είναι πολύ εύκολη. Πριν όμως δαιμονοποιήσουμε το internet και την τηλεόραση, θα πρέπει να δούμε εμείς τι κάνουμε. Χρειάζεται να αμυνθούμε, και να βοηθήσουμε και τα παιδιά μας σε αυτό, στα αρνητικά της τεχνολογίας, και να γευτούμε τα χρήσιμα. Αυτό μπορεί να γίνεται αναζητώντας κάποιες πληροφορίες ή παίζοντας ένα ψυχαγωγικό παιχνίδι, γονιός και παιδί μαζί.

· Σε ότι αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα, δημιουργεί άγχος, ανταγωνισμούς, στρες. Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για το παιδί, για να παίξει, να βγει έξω να διασκεδάσει, να ψυχαγωγηθεί. Τα παιδιά φορτώνονται με άπειρες πληροφορίες, ως επί το πλείστον όμως άχρηστες, όπως έδειξε έρευνα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων σε φοιτητές της Ιατρικής Σχολής. Λόγω του πλήθους των πληροφοριών, αυτές αποτυπώνονται στη βραχύχρονη μνήμη αντί στη μακρόχρονη, με αποτέλεσμα, ένα εξάμηνο μετά, να έχει ξεχαστεί το 80% αυτών.

· Να ζητείται η γνώμη των ειδικών όταν κρίνεται σκόπιμο.

Επίλογος

Όταν το παιδί, από βρέφος κιόλας, αντλεί ικανοποιήσεις μέσα από τη φροντίδα, την επικοινωνία, τη διάθεση του χρόνου που χρειάζεται από τους γονείς και τους δασκάλους, παράλληλα με μια ώριμη οριοθέτηση, τότε το παιδί αποκτά καλή αίσθηση της ταυτότητας, ενδιαφέρον και αντοχή στις αλλαγές, και την ικανότητα να μαθαίνει από τις εμπειρίες του. Έτσι, μπορεί να αντιμετωπίσει επαρκώς τις δυσκολίες και τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.

EMO 

Σε ότι αφορά τους EMO, πιστεύω ότι αυτή η τάση της εποχής μας, δεν διαφέρει ως κίνημα από τους Hippies ή το Punk ή άλλα νεανικά κινήματα του πρόσφατου παρελθόντος.

Οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε σε ομάδες, και ταυτόχρονα να διαφέρουμε μέσα σε αυτές.

Κάθε ένα από αυτά τα κινήματα δήλωνε και το στίγμα της εποχής.

Αυτό που πιστεύω ότι δηλώνεται τώρα, είναι η έλλειψη αυτοεκτίμησης και αλληλοεκτίμησης.

Σαν ειδικούς, μας δίνουν να κατανοήσουμε την ανάγκη δημιουργίας ενός πιο ευαίσθητου, κοινωνικά και πολιτικά, κόσμου. Είναι σίγουρο ότι η πλειονότητα αυτών των παιδιών, στην πορεία, θα ζήσουν ευτυχισμένα, με πολλές ικανοποιήσεις από τη ζωή τους. Μέσα όμως σε αυτό το κίνημα, υπάρχουν και παιδιά με βαριά παθολογία, παραμελημένα, κακοποιημένα, με προβληματικές οικογένειες και αβέβαιο μέλλον.

Έχουμε ανάγκη από ευαισθητοποιημένους νέους, όχι όμως από ψυχικά ευάλωτους.

Οι μαζοχιστικές τάσεις είναι πανανθρώπινες. Η διαφοροποίηση είναι περισσότερο ποσοτική, παρά ποιοτική.

Όλοι κουραζόμαστε, ταλαιπωρούμαστε για να πετύχουμε τους στόχους μας. Ο εργάτης, ο αγρότης, ο επιστήμονας, η μάνα που γεννάει, το παιδί που μελετάει. Όταν όμως, αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων είναι δυσλειτουργικός, ακραίος και αυτοκαταστροφικός, τότε θα συναντάμε φαινόμενα σαν το συγκεκριμένο παιδί που πνίγηκε.

Πιστεύω, ότι περισσότερο υπάρχει η ανάγκη να κατανοήσουμε αυτά τα παιδιά, παρά να τα βοηθήσουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι, σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, δεν υπάρχει ανάγκη ειδικής αντιμετώπισης. 

Εκείνο όμως που θα συμβούλευα τους γονείς, είναι να ζητήσουν οι ίδιοι τη γνώμη του ειδικού, είτε συμβουλευτικά, είτε υποστηρικτικά, είτε ως ατομική επεξεργασία των συναισθημάτων και των συμπεριφορών τους, όταν νιώσουν ότι οι καταστάσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους.

Δημήτρης Σεφεριάδης
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κέντρου Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας

Παιδοφιλία-παιδεραστία

Α) Ορισμός

Η παιδοφιλία-παιδεραστία είναι μια διαστροφή. 

Αυτά τα άτομα έχουν έντονες φαντασιώσεις για σεξουαλική δραστηριότητα με παιδιά, τις οποίες συχνά πραγματοποιούν.

Η δραστηριότητα αυτή καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος από την ενέργεια και τη ζωή του ατόμου. 

Το παιδί-αντικείμενο της διαστροφής αυτής, μπορεί να είναι από το οικογενειακό περιβάλλον ή ξένο προς αυτό. 

Επιπλέον μπορεί να είναι και των δύο φύλων. 

Η σχέση με το παιδί μπορεί να περιοριστεί σε οπτική επαφή, μόνο που συνοδεύεται από αυνανιστική δραστηριότητα, μπορεί όμως να συνδυαστεί με βία και βιασμό. 

Β) Προφίλ των παιδεραστών 

Αφορά κυρίως: 
· Άνδρες 35-45 ετών.
· Έχουν συνήθως οικογένεια και παιδιά τα οποία πολλές φορές είναι και αυτά θύματα τους.
· Άτομα όλων των κοινωνικών τάξεων.
· Συχνά επιλέγουν επαγγέλματα που έχουν σχέση με παιδιά.
· Είναι ετεροφυλόφιλοι.
· Έχουν αίσθημα εκδίκησης απέναντι στην κοινωνία.
· Πολλές φορές συνυπάρχουν και άλλες διαστροφές όπως η ηδονοβλεψία η επιδειξιομανία   και ο σαδισμός.
· Πάνω από τα 2/3 αυτών έχουν και οι ίδιοι κακοποιηθεί στην παιδική ηλικία.

Σε ότι αφορά το τελευταίο χαρακτηριστικό, ο λόγος που παρατηρείται, είναι ότι η σεξουαλική κακοποίηση στη παιδική ηλικία εμποδίζει την επαφή με τη πραγματικότητα και την αυτονομία. 

Δημιουργεί μια πλευρά του ψυχισμού ανώριμη, ατελή, -γι’αυτό βλέπουμε ανθρώπους, που σε βασικούς τομείς της ζωής τους έχουν πετύχει. Εντούτοις μια πλευρά του ψυχισμού πάσχει. 

Επίσης η πρώιμη σεξουαλική κακοποίηση ωθεί στην αλλοίωση της συνείδησης, στη διαμόρφωση παθολογικών ψυχικών αμυνών και στην ταύτιση με τον επιτιθέμενο, που σημαίνει, ασυνείδητα βέβαια, «για να νιώσω στέρεος και δυνατός θα πρέπει να γίνω σαν αυτόν που με κακοποίησε». 

Αυτό βέβαια δε σημαίνει αναγκαία ότι όσοι κακοποιήθηκαν στη παιδική ηλικία γίνονται και παιδεραστές. 

Γ) Αίτια 

Οι παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση της παιδεραστίας είναι κυρίως περιβαλλοντικοί και κοινωνικοί. 

· Άτομα που μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον με πατέρα αυταρχικό και απαγορευτικό, με τρόπο που εμποδίστηκε η φυσιολογική σεξουαλική τους ανάπτυξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα άτομα αυτά να είναι επιρρεπή σε διαστροφές.
· Άτομα που δεν οριοθετήθηκαν ώριμα, κυρίως στην ηλικία μεταξύ 2 έως 7 ετών. Η οριοθέτηση ήταν ή πολύ αυστηρή ή πολύ χαλαρή.
· Η ύπαρξη ματαιώσεων στην ενήλικη σεξουαλική ζωή.
· Πρόκληση αισθήματος κυριαρχίας, εξουσίας.
· Αίσθηση φόβου ή ανεπάρκειας απέναντι σε ενήλικο ερωτικά αντικείμενο ωθούν συχνά στην επιλογή ανήλικων, αδύναμων και άβουλων ερωτικών αντικειμένων ως υποκατάστατα. Η επιλογή τέτοιων αντικειμένων είναι λιγότερο απειλητική στον ψυχισμό τους.
· Επίσης σε κοινωνικές καταστάσεις όπου χαλαρώνουν οι επίσημες απαγορεύσεις και η τήρηση των νόμων. Τότε η διαστροφική συμπεριφορά γίνεται επιτρεπτική για το άτομο.
· Συνήθως συναντάμε δύο ή και περισσότερες αιτίες από τις παραπάνω να συνυπάρχουν σε έναν παιδεραστή. 

Θα ήθελα εδώ να προσθέσω ότι σε όλους υπάρχουν χαρακτηριστικά διαστροφής τα οποία όμως δεν δομούν οργανωμένη διαταραχή και εντέλει υπηρετούν τη φυσιολογική σεξουαλική ζωή. Η αποτυχία της διαστροφήςνα επιφέρει κάποια ψυχική ισορροπία, ταυτόχρονα με το σοβαρό έλλειμμα του ελέγχου των παρορμήσεων και της επιθετικότητας έχουν τη δυνατότητα να οδηγήσουν τα άτομα αυτά σε ακραίες πράξεις που μπορεί να φτάσουν μέχρι και το φόνο. 




Δ) Θεραπεία 

Απαιτείται μακρόχρονη ψυχοθεραπεία με στόχο την επεξεργασία των συναισθημάτων, την αναδόμηση, την αποκατάσταση του ελέγχου των παρορμήσεων και την αλλαγή του σεξουαλικού προσανατολισμού. Η θεραπεία είναι μακρόχρονη γιατί συνήθως συνυπάρχουν και άλλες διαταραχές, όπως αυτές που αφορούν την προσωπικότητα, αλλά και άλλες διαστροφές όπως είπα προηγουμένως. 

Συνήθως βέβαια, αυτά τα άτομα δεν επισκέπτονται ψυχοθεραπευτές εξαιτίας του φόβου ότι «θα μαθευτεί το μυστικό τους», ή και όταν ακόμα καταφέρνουν να πάνε, γρήγορα σταματάνε.Δεν υπάρχει το ακαταλόγιστο γιατί έχουν πλήρη επίγνωση του πάθους τους, γιαυτό έχουν και την ευθύνη να ζητήσουν βοήθεια αφού το πρόβλημα αφορά επιπλέον και τα παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα συνειδητής σεξουαλικής επιλογής.


Δημήτρης Σεφεριάδης 
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Επιστημονικός Υπεύθυνος του Κέντρου Ψυχολογίας και Ψυχοθεραπείας