Ζει στον κορμό ενός δέντρου, σε ένα απομακρυσμένο δάσος...!

Με τον τίτλο «Ο μύθος του Mick Dodge» το National Geographic έφερε στο φως την απίστευτη ιστορία ενός σύγχρονου Ροβινσώνα Κρούσου που ζει στο βουνό εδώ και 25 χρόνια, εξ ολοκλήρου ως ερημίτης και μακριά από το σύγχρονο κόσμο. Ο Mick Dodge ήταν ένα άνθρωπος σαν όλους τους άλλους που εργαζόταν στη βιομηχανία και ζούσε σε μια βρετανική πόλη με την οικογένειά του. Μια σοβαρή πάθηση στα πόδια τον έκανε να δει τη ζωή με άλλα μάτια. 

«Δεν μπορούσα καν να φορέσω παπούτσια και είχα αφόρητους πόνους. Σκέφτηκα τότε ότι η ζωή στη φύση θα με θεράπευε». Ο Mick πέταξε τα παπούτσια και εδώ και 25 χρόνια δεν τα έχει φορέσει στα πόδια του, ενώ ιάθηκε από τους πόνους, τουλάχιστον σε έναν μεγάλο βαθμό. Σπίτι του είναι τα δέντρα, τροφή του οι καρποί, ενώ φροντίζει να περνά το κρύο του χειμώνα μέσα σε καλύβες, μαζεύοντας ξύλα για να ζεσταθεί. Η μοναξιά δεν τον φοβίζει, «έμαθα να ζω μόνος μου ενώ η πνευματική τροφή μού είναι περισσότερο απαραίτητη από τις σοκολάτες ή τα μπισκότα!» λέει ο ίδιος, ενώ η ζωή του κυλά απλά, με φίλους μερικά ζώα. 

«Η αγωνία μου για το αύριο, την επιβίωση στην πόλη, το άγχος του σύγχρονου τρόπου ζωής με έχουν εγκαταλείψει διά παντός. Ζω καλύτερα, πιο ανθρώπινα. Ο καθένας οφείλει να βλέπει τα απλά πράγματα γύρω του και όχι τα πολύπλοκα. Μόνοι μας κάνουμε τη ζωή μας πιο δύσκολη και πιο απαιτητική…», συμπληρώνει τονίζοντας πως δεν έχει κανέναν λόγο να φύγει από το δάσος. 

perierga.gr

ΟΙ ΚΡΟΙΣΟΙ - Η ΚΡΙΣΗ - ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ...

Η ανεργία είναι αποδεδειγμένα μεγάλο πρόβλημα στις  μέρες μας. 

Η οικονομική κρίση κλονίζει τους πάντες σήμερα.

Έχει αλλάξει τις ζωές εκατομμύρια Ελλήνων προς το χειρότερο. 
Τα περιθώρια στενεύουν, δεν υπάρχουν πολλές θέσεις εργασίας και η φτώχεια εντείνεται όσο περνάει ο καιρός.

Πολλοί άνθρωποι έχουν φτάσει στο χείλος της απελπισίας λόγω του χαμηλού βιοτικού επιπέδου,της υψηλής φορολογίας των χρεών και δανείων που έχουν κλπ.

Υπάρχει λύση για να αισθανθούμε καλύτερα?
Η μήπως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα? 

Οι ψυχολόγοι μιλώντας εντελώς αντικειμενικά και όχι με ουτοπική διάθεση μιλάνε για θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων δίνοντας κάποιες πρακτικές συμβουλές.

-Μην αφιερώνεις μεγάλο μέρος του χρόνου σου στην τηλεόραση. 
Είτε θα σε γεμίσει με άγχος για την οικονομική κρίση, το θέμα της εποχής,
είτε θα σε γεμίσει με ζήλια για τους δήθεν τυχερούς,πλούσιους,ωραίους άλλους. 
Τίποτα από τα δύο δεν θα βοηθήσει την συναισθηματική σου κατάσταση.

-Προσπάθησενα βλέπεις άτομα που πραγματικά σε βοηθούν να νιώσεις καλύτερα. 
Μπορεί να είσαι ευάλωτος σε άτομα που σου μεταδίδουν αρνητική διάθεση.
Απόφυγε τους όσο μπορείς- ευγενικά φυσικά.
Προέχει η δική σου ψυχική διάθεση.

-Κάνε πράγματα που σε γεμίζουν συναισθηματικά και σε κάνουν να νιώθεις δημιουργικός. 
Η ανεργία στερεί τη χαρά της εργασίας από τους ανθρώπους και σε εμποδίζει να εκφραστείς ,να επικοινωνήσεις και να γεμίσεις δημιουργικά τη μέρα σου. 

Μπορείς να είσαι σε καλή ψυχική κατάσταση όμως,αν κάνεις άλλα πράγματα που σου αρέσουν,εκτός δουλειάς ,μέχρις ότου βρεις μια νέα εργασία.

Δεν είναι απαραίτητο να δώσεις χρήματα για αυτά -εφόσον δεν εργάζεσαι- λογικό είναι να κάνεις οικονομίες. 
Υπάρχουν π.χ.πολιτιστικά δρώμενα στους δήμους όπου μπορείς δωρεάν να μάθεις μια τέχνη,
π.χ,αγγειοπλαστική, ανθοδετική, πλεκτική κλπ.,
να γεμίσεις το χρόνο σου,να γνωρίσεις ανθρώπους και να αποκτήσεις και εφόδια για το μέλλον, τη νέα σου δουλειά και τη νέα σου ζωή.

-Μην παραπονιέσαι στους άλλους. 
Τους οδηγείς να σε λυπούνται, μειώνεται η εκτίμησή τους για σένα και μπορεί έτσι και η δική σου αυτοεκτίμηση. 
Διατήρησε την ψυχραιμία σου, την αισιοδοξία σου και την αγάπη στον εαυτό σου ακόμη και αν δε βλέπεις γύρω σου φανερή λύση.

Επικοινώνησε θετικά με τους γύρω σου,κάνε γνωστό ότι ψάχνεις δουλειά ώστε να αυξήσεις την πιθανότητα να βρεθεί.

Αν έχεις οικογένεια μην μεταδίδεις θλίψη στους δικούς σου, διαβεβαίωσε τους ότι οι δυσκολίες είναι για τους ανθρώπους και ότι πολύ σύντομα θα βρεις νέα δουλειά,όπως έχουν βρεί τόσοι άλλοι.

Παραγιουδάκη Π.
Ψυχολόγος

Άνδρες...Γιατί δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους;

Αναστενάζετε, αμφιβάλλετε για τα συναισθήματά του. Του θέσατε μία ερώτηση στην οποία απάντησε με τη σιωπή του …Πώς να το ερμηνεύσετε; Πως μπορείτε να αποκωδικοποιήσετε τη στάση του, ή ακόμα καλύτερα, να τον κάνετε να εκφράσει τα συναισθήματά του;
Γιατί είναι δύσκολο για έναν άντρα να εκφράσει τα συναισθήματά του;…

Φοβούνται να παραδεχτούν τα συναισθήματά τους

Το να κάνει το πρώτο βήμα απαιτεί από μόνο του τεράστια προσπάθεια εκ μέρους ενός άνδρα. Ο άνδρας, όχι μόνο φοβάται την απόρριψη αλλά αναρωτιέται και αν η επιλογή του είναι σωστή. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το σημαντικότερο γιατί έχει πάντα επιφυλάξεις και αμφιβολίες, που δεν του επιτρέπουν να εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματά του. «Είναι άραγε η κατάλληλη στιγμή για να της εκφράσω τα συναισθήματά μου;», «Αυτό που αισθάνομαι για εκείνη είναι έρωτας ή μήπως είναι απλά μία έλξη;»
Σε αντίθεση με μία γυναίκα, ο άντρας δεν αφήνεται να τον πνίξουν τα συναισθήματά του γιατί έχει μάθει να τα ελέγχει ή να τα συγκρατεί. Μάλιστα, όσο πιο πολύ τα πνίγει, τόσο μεγαλώνει ο φόβος του. Παρόλα αυτά, εάν μπορούσε να αφεθεί ελεύθερος και να τα τιθασεύσει, θα μπορούσε να τα αποδεχτεί και κατά συνέπεια θα φοβόταν λιγότερο να τα εκφράσει.

Εκφράζεται μέσα από τις πράξεις του

Αδέξιοι ή ντροπαλοί, οι άντρες δυσκολεύονται να εκφράσουν ανοιχτά τα συναισθήματά τους. Εκτός, όμως, από την ανικανότητά τους να εκφραστούν, δεν χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις με τις γυναίκες και ερμηνεύουν τις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο.
Για παράδειγμα, αν και είναι πιο εύκολο να πουν στη σύντροφό τους «σ’ αγαπώ», της δίνουν τα κλειδιά του σπιτιού τους, εννοώντας πως «αφού σου δίνω τα κλειδιά του σπιτιού μου, σημαίνει ότι σε δέχομαι ευχαρίστως στην προσωπική μου ζωή.»
Ο άντρας είναι των πράξεων και όχι των λέξεων, σε αντίθεση με τις γυναίκες. Πίσω από αυτά που θεωρεί αυτονόητα, η γυναίκα θα πρέπει να αποκωδικοποιήσει τα πραγματικά του αισθήματα. Αν και η γυναίκα ζητά κατανόηση, προσοχή και υποστήριξη από το σύντροφό της, ο άντρας θεωρεί πως κρίνεται από και για τις πράξεις του. Γι’ αυτό και αναζητάει σε μία γυναίκα εμπιστοσύνη και αποδοχή, ενθάρρυνση που θα του δώσει κίνητρο και θα τον κάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του (τόσο για τον ίδιο όσο και για τη σχέση σας).

Τι περιμένει για να ανοιχτεί ένας άντρας

Συχνά, θύμα των αμφιβολιών και των ανασφαλειών του, ο άντρας βρίσκεται σε ευάλωτη θέση (την οποία δεν πρέπει να βγάλει προς τα έξω). Μόνο ο θαυμασμός που λαμβάνει μπορεί να μειώσει τους φόβους του και να ενδυναμώσει την αγάπη του.
Ο άντρας έχει ανάγκη την αναγνώριση από τη σύντροφό του για να νιώσει άνετα μέσα σε μία σχέση. Η αναγνώριση έρχεται μέσα από τον σεβασμό για όσα κάνει, τις αποφάσεις που παίρνει ή τις πράξεις στις οποίες προβαίνει.
Αντιθέτως, όταν η σύντροφος αποδοκιμάσει τις πράξεις του και τον ίδιο, αισθάνεται υποβιβασμένος και μειωμένος, χωρίς να έχει διάθεση να δοθεί. Μόνο η επιβράβευση και ο θαυμασμός μπορούν να διώξουν τις αμφιβολίες του. Στην περίπτωση αυτή η εμπιστοσύνη είναι αμοιβαία και ο άντρας νιώθει άνετα να ανοιχτεί.

freemind.gr

Παρένθετη μητρότητα: Εμπορική συναλλαγή ή δώρο ζωής;

Κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι επισκέπτονται χώρες, όπου επιτρέπεται η παρένθετη μητρότητα, προκειμένου να αποκτήσουν παιδιά. Η ηθική και η νομική υπόσταση αυτής της πρακτικής ωστόσο, σύμφωνα με την οποία τρίτες γυναίκες κυοφορούν έμβρυα για λογαριασμό άτεκνων ζευγαριών, αμφισβητείται.

Πρόκειται για μια βιομηχανία εμπορευματοποίησης του ανθρώπινου σώματος ή για ένα δώρο ζωής στα άτεκνα ζευγάρια; Η εκπομπή Reporter ταξιδεύει στην Ουκρανία, που αποτελεί τον κυριότερο προορισμό για όσους προσπαθούν να πραγματοποιήσουν το όνειρο της απόκτησης ενός παιδιού.

Η «οδύσσεια» των ζευγαριών που επιλέγουν τη λύση της παρένθετης μητρότητας ξεκινάει μετά την γέννηση του παιδιού. Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες δεν δέχονται να παραχωρήσουν υπηκοότητα στα νεογέννητα, με το σκεπτικό ότι αποτελούν αποτέλεσμα μιας πρακτικής, που χρησιμοποιεί το γυναικείο σώμα για εμπορικούς σκοπούς.

Τα τελευταία χρόνια, πολλά ζευγάρια από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και τη Σουηδία έχουν εγκλωβιστεί στα σύνορα, στην προσπάθειά τους να φέρουν τα νεογέννητα πίσω στην πατρίδα. Εξ αρχής γνωρίζουν ότι αναλαμβάνουν τεράστιο ρίσκο, αφού στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε η παρένθετη μητρότητα αλλά και η δωρεά ωαρίων είναι παράνομη.

Οι επικριτές χαρακτηρίζουν την παρένθετη μητρότητα «ενοικίαση μήτρας». Πρόκειται, υποστηρίζουν, για εκμετάλλευση ευάλωτων και φτωχών γυναικών. Γι’ άλλους, οι παρένθετες μητέρες προσφέρουν μια χείρα βοηθείας στα άτεκνα ζευγάρια και λαμβάνουν αποζημίωση για τους τεράστιους κινδύνους που αναλαμβάνουν με την εγκυμοσύνη.

Από τον περασμένο Ιανουάριο, σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Δικαιοσύνης, όλα τα παιδιά που γεννιούνται από παρένθετες μητέρες δικαιούνται τη γαλλική υπηκοότητα, αν ένας από τους βιολογικούς γονείς είναι Γάλλος. Παράλληλα και η ουκρανική κυβέρνηση θεσπίζει αυστηρούς κανόνες για να προστατεύσει τα δικαιώματα των παιδιών που γεννιούνται από παρένθετες μητέρες στη χώρα.

gr.euronews.com

Παρένθετη Μητρότητα

Η παρένθετη μητρότητα είναι μια διαδικασία που βασίζεται στην ηθική αρχή του αλτρουισμού μέσω της οποίας μπορούν ν' αποκτήσουν παιδί γυναίκες με σοβαρό πρόβλημα υγείας, υποστηρίζει ο χειρουργός, γυναικολόγος - μαιευτήρας Θάνος Παράσχος. Επισημαίνει ότι στην περίπτωση της παρένθετης μητρότητας μάνα δεν είναι αυτή που γεννάει το παιδί, αλλά αυτή που δίνει το γενετικό υλικό, και υπογραμμίζει ότι ο νόμος που ισχύει στη χώρα μας για την παρένθετη μητρότητα είναι δημοκρατικός και κατοχυρώνει πλήρως όλες τις πλευρές.

Οταν λέμε παρένθετη μητρότητα τι ακριβώς εννοούμε;

«Η παρένθετη μητρότητα εφαρμόζεται σε γυναίκες που για διάφορους λόγους δεν έχουν μήτρα ή η μήτρα τους έχει κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα. Έχουν όμως διατηρήσει τις ωοθήκες τους. Σε αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται μια τρίτη γυναίκα, στη μήτρα της οποίας τοποθετείται το ή τα έμβρυα που έχουν προκύψει από το γονιμοποιημένο ωάριο της άλλης γυναίκας με το σπέρμα του συντρόφου της. Η γυναίκα που κυοφορεί αυτό ή αυτά τα έμβρυα ονομάζεται παρένθετη μητέρα και η διαδικασία που ακολουθείται παρένθετη μητρότητα».

Δηλαδή είναι μια μορφή εξωσωματικής γονιμοποίησης;

«Βεβαίως. Η εξωσωματική γονιμοποίηση ξεκίνησε πριν από 27 χρόνια για άλλους λόγους και για άλλους γίνεται σήμερα. Δηλαδή τότε με την εξωσωματική αντιμετωπίζονταν προβλήματα απόφραξης σαλπίγγων. Σήμερα η εξωσωματική γίνεται για παρένθετη μήτρα, για γονιδιακές-γενετικές παθήσεις, για πολύ σοβαρά προβλήματα ολιγοσπερμίας κ.ά.».

Τα ποσοστά επιτυχίας είναι ίδια με τις άλλες μορφές εξωσωματικής;

«Είναι ανάλογα με τις άλλες μορφές εξωσωματικής. Μπορούν να κυμαίνονται από 30, 60, 70%, ανάλογα με το πρόβλημα και το περιστατικό. Οσο πιο νέα είναι η γυναίκα που δίνει το ωάριο τόσο πιο υψηλά είναι τα ποσοστά επιτυχίας. Και στην παρένθετη μητρότητα, αλλά και στην εξωσωματική γενικότερα καθοριστικό ρόλο παίζει η ηλικία του ωαρίου».

Εσείς έχετε εφαρμόσει της διαδικασία της παρένθετης μητρότητας;

«Πολλές φορές. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουμε πέντε περιστατικά, εκ των οποίων οι δυο παρένθετες έχουν γεννήσει και η τρίτη είναι έγκυος».

Την παρένθετη μητέρα τη βρίσκει το ζευγάρι ή την προτείνει ο γιατρός;

«Το ζευγάρι. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω αυτή τη δυνατότητα και δεν μπαίνω στη μέση για να βρεθεί αυτή η γυναίκα. Εάν τη βρουν και εάν το δικαστήριο εγκρίνει την επιλογή τους, τότε αναλαμβάνω να γίνει η διαδικασία».

Οι παρένθετες μητέρες συνήθως είναι συγγενείς του ζευγαριού;

«Μπορεί να είναι και συγγενείς, αλλά από τη δική μου εμπειρία οι περισσότερες ήταν φίλες τους».

Υπάρχει μια έντονη απορία που πλανάται στον κόσμο: Τι ωθεί μια γυναίκα να γίνει παρένθετη μητέρα εφόσον ο νόμος αποκλείει αυστηρά οποιοδήποτε οικονομικό αντάλλαγμα;

«Αλτρουιστικοί καθαρά λόγοι. Η γυναίκα που αποφασίζει να γεννήσει το παιδί μιας άλλης γυναίκας, η οποία έχει ή είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας, συμπάσχει μαζί της και θέλει να τη βοηθήσει. Εξάλλου οι παρένθετες συνήθως έχουν τεκνοποιήσει οι ίδιες, οπότε γνωρίζουν τα προβλήματα της σύλληψης και της γέννας ενός παιδιού και προσπαθούν απλά να βοηθήσουν έναν συνάνθρωπό τους».

Η στιγμή που μια γυναίκα γεννάει και βλέπει για πρώτη φορά το μωρό της, θεωρείται ύστατη. Σε αυτή την περίπτωση τι γίνεται;

«Τις περισσότερες φορές η παρένθετη γεννάει με καισαρική. Υπάρχει ένα δέσιμο συναισθηματικό, αλλά παύει να υφίσταται γιατί γενετικά το παιδί δεν ανήκει σε αυτή τη γυναίκα που το γεννάει, δεν έχει καμία σχέση με τα γονίδιά της. Γι' αυτό λοιπόν ήρθε και ο νόμος για να συμπληρώσει αυτό το κενό που υπήρχε και να διασφαλιστεί το ζευγάρι εκατό τοις εκατό».

Συμφωνείτε με τέτοιες μορφές τεκνοποίησης;

«Οχι μόνο συμφωνώ, αλλά πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντική και θετική πράξη, μια κίνηση φιλαλληλίας για να βοηθηθούν οι άνθρωποι που έχουν πρόβλημα και δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν».

Πώς είδατε την τελευταία δικαστική απόφαση, η οποία έδινε την άδεια σε 52χρονη γυναίκα να γεννήσει το παιδί της κόρης της;

«Πολύ θετικά. Γιατί μια γυναίκα να μην μπορεί να βοηθήσει μια άλλη να τεκνοποιήσει και πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι κόρη της; Εξάλλου δεν υπήρχε μεγάλη απόκλιση στην ηλικία. Ο νομοθέτης βάζει όριο τα 50 χρόνια και η γυναίκα ήταν 52. Ο νόμος πρέπει να έχει κάποια ευελιξία και να υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις. Ο κλάδος μας είναι δυναμικός, εξελίσσεται συνεχώς και σήμερα γίνονται πράγματα που πριν από 5 χρόνια δεν τα φανταζόμασταν. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Εθνική Ανεξάρτητη Αρχή της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης, η οποία μπορεί να ελέγχει και να αποφασίζει για τις διάφορες εξαιρέσεις που προκύπτουν».

Δεν είναι επικίνδυνο μια γυναίκα 52 χρόνων να γεννήσει ένα παιδί;

«Εχει κινδύνους και περισσότερο για την ίδια. Γι' αυτό καλό θα είναι το ζευγάρι που αναζητεί παρένθετη μητέρα να μπορεί να βρίσκει όσο το δυνατόν πιο νέα, γιατί είναι καλύτερα και για το έμβρυο και για την ίδια. Αλλά εάν δεν μπορεί να βρει γυναίκα νέας ηλικίας, τότε καταφεύγει στη λύση που επέλεξε το τελευταίο ζευγάρι από την Κόρινθο».

ivf-embryo.gr

Τα Μαθήματα της Ζωής...

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

ΦΩΣ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΗ ΨΥΧΗ

ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ

Μήπως είσαστε συνεχώς αδικημένοι στις σχέσεις σας; 

Βρίσκεστε μέσα σε μια σχέση που δεν σας ικανοποιεί, δεν καλύπτει τις συναισθηματικές σας ανάγκες, αλλά σας είναι αδύνατον να δώσετε ένα οριστικό τέλος; 

Μήπως έλκετε συνεχώς άτομα που τελικά αποδεικνύονται ακατάλληλα για σας; Ψάχνετε για την αδελφή ψυχή, το άλλο σας μισό, και αρχίζετε να υποπτεύεστε ότι αυτός δεν υπάρχει για σας; 

Πιθανόν οι αιτίες που συμβαίνουν όλα αυτά να βρίσκονται θαμμένες στο παρελθόν, ακόμα και σε προηγούμενες ζωές. 

Αυτό που καθορίζει την μορφή των σχέσεων σας δεν είναι τίποτα άλλο από το κάρμα που σας αντιστοιχεί. 

Τι μπορείτε να κάνετε γι΄ αυτό και πως μπορείτε να ξεπεράσετε το παρελθόν; 

ΟΤΙ ΣΠΕΡΝΕΙΣ ΘΕΡΙΖΕΙΣ, ΟΤΙ ΔΙΝΕΙΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ

Το κάρμα, δηλαδή ο νόμος της ανταπόδοσης, δεν είναι κάποια ανατολίτικη φιλοσοφία που σχετίζεται με θρησκεία. 

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βρίσκεται σαν έννοια στις παραδόσεις και τα φιλοσοφικά συστήματα σχεδόν όλων των λαών. 

Όταν λέμε ότι όπως στρώσεις, έτσι και θα κοιμηθείς εκφράζουμε ουσιαστικά αυτόν τον νόμο του σύμπαντος.

Δεν είναι απαραίτητο να πιστεύουμε στην μετενσάρκωση και σε προηγούμενες
ζωές για να αντιληφθούμε το κάρμα να λειτουργεί. 

Οι πράξεις του παρελθόντος καθορίζουν το παρόν μας και ο τρόπος που σκεπτόμαστε και ενεργούμε στο παρόν διαμορφώνει το μέλλον μας. 

Η επίγνωση του γεγονότος πως ότι μας συμβαίνει τώρα δεν είναι παρά αποτέλεσμα των επιλογών μας στο παρελθόν είναι ουσιαστικά η συνειδητοποίηση αυτού του συμπαντικού νόμου. 

Πολλές φορές βέβαια βρισκόμαστε σε καταστάσεις που φαίνονται τελείως άδικες για μας. 

Λέμε τότε ότι δεν μας άξιζε αυτό, δεν ήμασταν εμείς υπεύθυνοι για τον χαρακτήρα του άλλου κλπ. Φαίνεται ότι αυτό που μας συμβαίνει να μην έχει καμιά σύνδεση με δικές μας πράξεις. 

Όμως το ότι δεν μπορούμε να εντοπίσουμε την αιτία, δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει. 

Για παράδειγμα, μπορεί να έχουμε προβλήματα με τις σχέσεις μας και αυτό να οφείλεται στον τρόπο που μεγαλώσαμε, χωρίς όμως να το συνειδητοποιούμε ή να μπορούμε να εντοπίσουμε μια συγκεκριμένη ανάμνηση από τα παιδικά μας χρόνια που να εξηγεί το γεγονός ότι δεν μπορούμε π.χ. να ξεφύγουμε από μια σχέση που μας πονάει και μας πληγώνει. 

Η αιτία υπάρχει, αλλά δεν είναι φανερή σε εμάς.

ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΡΜΑ

Η αλληλεπίδραση μεταξύ κάρμα και σχέσεων ξεκινά από την παιδική ηλικία και καθορίζει το είδος των σχέσεων που έχουμε με τους γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας. 

Οι οικογενειακές μας σχέσεις λειτουργούν σαν πρότυπα, θετικά ή αρνητικά, που επαναλαμβάνονται στις ερωτικές μας σχέσεις, στις επαγγελματικές και τις κοινωνικές. 

Με άλλα λόγια, όλες οι σχέσεις που είναι δυνατόν να συνάψουμε με τους άλλους επηρεάζονται από το κάρμα, από τις πιο χαλαρές έως τις πολύ ιδιαίτερες, όπως αυτή που βρίσκουμε ένα σύντροφο ψυχής, μια σχέση δηλαδή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπου δύο ψυχές φαίνεται να είναι συμπλήρωμα η μία της άλλης, το άλλο μας μισό. 

Μέσα στην πορεία της ζωής, το καρμικό μας χρέος διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε τα μαθήματα που χρειαζόμαστε για ανάπτυξη. 

Απ΄ αυτή την άποψη, κάθε σχέση είναι καρμική και περιέχει ένα πολύτιμο μάθημα για μας. 

Το κάρμα μας τοποθετεί εκεί ακριβώς που χρειάζεται. 

Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι στην πορεία των ζωών μας, έχουμε παίξει όλους τους ρόλους και έχουμε σχετιστεί με όλους τους τρόπους με τις ψυχές που σχετιζόμαστε και σήμερα. 

Λένε δηλαδή ότι συνεχώς επανερχόμαστε στην ίδια αρένα με τις ίδιες ψυχές και παίζουμε όλους τους ρόλους- μητέρα, πατέρα, εραστή, γιού, κόρης, συζύγου κ.λ.π..

Έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα, κυνηγοί και κυνηγημένοι, αδικήσαμε και αδικηθήκαμε, απορρίψαμε και απορριφθήκαμε. 

Επανερχόμαστε για να μάθουμε να αγαπάμε αληθινά και να βιώσουμε την ενότητα με τον άλλον.

Υπάρχει βέβαια και η άποψη που εκφράζεται από πολλούς και λέει ότι μέσα στο ατέλειωτο αλισβερίσι των σχέσεων, οι καρμικές σχέσεις είναι αυτές που ξεχωρίζουν. 

Με αυτή την οπτική, μια γνωριμία κοινωνική π.χ., που δεν έχει συνέχεια, μπορεί να αποδοθεί στη ροή του σύμπαντος, χωρίς να μας επηρεάζει ιδιαίτερα. 

Μόνο οι συγγενικές σχέσεις, υποστηρίζουν οι εκφραστές αυτής της άποψης, και οι ερωτικές σχέσεις που κρατάνε πάνω από τρία χρόνια μπορούν να χαρακτηριστούν καρμικές.

ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Μπορούν δύο ψυχές να δεθούν με δεσμά πέρα από τα όρια του χρόνου και του χώρου; Μπορεί μια δυνατή αγάπη να νικήσει τους περιορισμούς του χρόνου; Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρξη μιας "αδελφής ψυχής", πώς κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος πού μπορεί να είναι ο τέλειος, ο μοναδικός και αιώνιος σύντροφος. 

Μια συναρπαστική ιστορία αγάπης, πού φαίνεται να δικαιώνει αυτή την θεωρία, αναφέρει στο βιβλίο του "Πέρα από τα όρια", ο Σκωτσέζος ψυχίατρος και ερευνητής του παραφυσικού Μπέν Μακλίντοκ. 

Η ιστορία αφορά μια Ιταλίδα οδοντίατρο, την Γκαμπριέλλα Τορντίνι, πού ζούσε στην Γένοβα, παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Η ζωή της πήρε τελείως διαφορετική τροπή όταν, σε ένα ταξίδι της στην Βοστώνη της Αμερικής, συνάντησε τον Σέρτζιο Παλάρντι, έναν αμερικανό ιταλικής καταγωγής. 

Γνωρίστηκαν σε μια έκθεση ιατρικών και οδοντιατρικών μηχανημάτων, όπου ο Σέρτζιο είχε την επιμέλεια ενός περιπτέρου της έκθεσης, μια και εργαζόταν σε μια εταιρία πού κατασκεύαζε και προωθούσε ανάλογα μηχανήματα. Ο Σέρτζιο ήταν ένας γενικά ντροπαλός άντρας, χαμηλών τόνων, και στα 38 του χρόνια ήταν ανύπαντρος, χωρίς ποτέ του να είχε μια σοβαρή σχέση. 

Η εξέλιξη της γνωριμίας της Γκαμπριέλλας με τον Σέρτζιο ήταν τελείως απρόσμενη. Αν και η Γκαμπριέλλα ποτέ δεν σκεφτόταν να απατήσει τον άντρα της πού υπεραγαπούσε και σεβόταν, κάτι μέσα στην ψυχή της άλλαξε δραματικά όταν γνώρισε αυτόν τον άντρα... 

Από την μεριά του, ο Σέρτζιο πού ζούσε με την μητέρα του, είχε αποδεχτεί ότι δεν ήταν γραφτό του να γνωρίσει μια σύντροφο για να μοιραστεί μαζί της την ζωή του. 

Όλα αυτά όμως έγιναν καπνός όταν είδε την Γκαμπριέλλα να πλησιάζει στο περίπτερο της έκθεσης. 

Η επαφή και για τους δύο ήταν δυνατή και κεραυνοβόλα... 

Είχαν και οι δύο την έντονη αίσθηση ότι γνωρίζονταν από παλιά, και μάλιστα ο Σέρτζιο ανέφερε: " Ήξερα από την πρώτη στιγμή πού την είδα να πλησιάζει, ότι αυτή την γυναίκα την έχω ξαναδεί στα όνειρά μου πολλές φορές. 

Την αναγνώρισα όπως αναγνωρίζεις ένα οικείο πρόσωπο πού έχεις να το δείς πολλά χρόνια, και μόλις το ξαναδείς, νιώθεις ότι δεν πέρασε ούτε μια στιγμή από την ώρα του χωρισμού".

Μετά από αρκετό διάστημα και από πολλές περιπέτειες, κατάφεραν να ζήσουνε μαζί στο Μιλάνο,  και η Γκαμπριέλλα πήρε διαζύγιο, ενώ ο Σέρτζιο ανέλαβε την αντιπροσωπία της εταιρίας του για εκεί. 

Όταν γνωρίστηκαν με τον δρ. Μακλίντοκ, πού ερευνούσε τέτοιες περιπτώσεις κεραυνοβόλου έρωτα πού φέρνει δραματικές αλλαγές στην ζωή αυτών πού τον βιώνουν, δέχτηκαν να υποβληθούν σε μια αναδρομή μέσω ύπνωσης. 

Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Και οι δύο αναγνώρισαν ότι σε μια προηγούμενη ζωή ήταν πάλι ζευγάρι, όπου είχαν παντρευτεί και ζούσαν ευτυχισμένα κάπου στην Μέση Ανατολή. 

Η γυναίκα πέθανε νέα, πάνω στην γέννα του πέμπτου τους παιδιού, ενώ ο άντρας, αν και Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, ούτε αντικατέστησε την μητέρα των παιδιών του με μια άλλη γυναίκα. 

Είχε την ακράδαντη πεποίθηση ότι μια μέρα θα ξαναβρεί την αγαπημένη του σύντροφο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. 

Φαίνεται λοιπόν ότι οι δεσμοί πού έδεναν αυτές τις δύο ψυχές ήταν τόσο δυνατοί, πού κατάφεραν να νικήσουν τους περιορισμούς του χρόνου και πράγματι να ξανασυναντηθούν σε άλλο χρόνο, σε άλλες συνθήκες, σε άλλες περιστάσεις. 

Τι γίνεται όμως αν η πραγματικότητα διαψεύδει αυτή την προσδοκία και δεν συναντηθούμε ποτέ με αυτή την αδελφή ψυχή, με αυτόν τον τέλειο σύντροφο; 

Όπως λένε αυτοί πού υποστηρίζουν την ύπαρξη αυτού του μοναδικού για μας ανθρώπου, όλα εξαρτώνται από το κάρμα μας και τον σκοπό για τον οποίο ήρθαμε σε αυτή την συγκεκριμένη ζωή. 

Έτσι, υποστηρίζουν, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσουμε αυτή την αδελφή ψυχή, εφόσον μαζί της μας δένουν καρμικοί δεσμοί, και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα την αναγνωρίσουμε με την προσωπικότητα πού έχει σε αυτή την ζωή. 

Η αναγνώριση και η επαφή εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες της συγκεκριμένης ζωής μας και από άλλους παράγοντες, όπως ο βαθμός της πνευματικής μας εξέλιξης, της εσωτερικής μας ανάπτυξης, το μέτρο της επαφής μας με τον πραγματικό μας, ανώτερο μας εαυτό. 


ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

Μέσα από κάθε σχέση, ανεξάρτητα το πόσο επιτυχημένη νομίζουμε ότι ήταν, υπάρχουν ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη. 

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν επιτυχημένες ή αποτυχημένες σχέσεις, από καρμική και συμπαντική άποψη. 

Μόνο μέσα από τα στενά και εγωιστικά ανθρώπινα πλαίσια μπορεί να υπάρξει αποτυχία, με την έννοια ότι μια σχέση μπορεί να μην εξυπηρετήσει αυτό που θα επιθυμούσαμε. 

Σκοπός της ζωής και των σχέσεων δεν μπορεί να είναι άλλος από την εξέλιξη, την ανάπτυξη και το να κατανοήσουμε την πληρότητα του εαυτού μας. 

Η εξέλιξη τείνει από το εγώ στο εμείς, από τον εγωκεντρισμό και την χωριστικότητα, στην αγάπη και την αληθινή επικοινωνία. 

Το να νιώσουμε, να βιώσουμε και να κατανοήσουμε την ΑΓΑΠΗ είναι, από καρμική σκοπιά, ο τελικός και υψηλότερος σκοπός κάθε σχέσης. 

Δεν μπορούμε να διαβούμε αυτό τον δρόμο της ανάπτυξης χωρίς να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και παίρνουμε τα μαθήματα μας.

Ας δούμε ποια είναι μερικά από τα μαθήματα πού μας προσφέρουν οι σχέσεις:


- Κάθε σχέση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να εργαστεί κάποιος με σκοπό να κατανοήσει τον εαυτό του και να εξαγνίσει τις εγωιστικές τάσεις του. 

Κάθε σχέση μας προσφέρει δυνατότητες για να μάθουμε την θυσία και την συνεργασία.

- Στις σχέσεις μας, ο εγωισμός μας, ο εγωκεντρισμός μας, τα συναισθηματικά και διανοητικά μπλοκαρίσματά μας, αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από δυσάρεστες εμπλοκές με τον σύντροφό μας. 

Τα αρνητικά συναισθήματα που έχουμε σε μια σχέση δεν είναι άλλο παρά μια αντανάκλαση της δικής μας έλλειψης αγάπης και ωριμότητας. 

- Κάθε σχέση συμβάλλει στην εξέλιξη μας. 

Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσες περισσότερες και οι ευκαιρίες για μάθηση. 

Μόνο μέσα από την επαφή με τον άλλο, μέσα από τις σχέσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες και τις προσκολλήσεις μας. 

Έτσι, κάθε σχέση μας βάζει το δίλημμα να υποφέρουμε ή να αναπτυχθούμε. 

Στην πορεία, καταλαβαίνουμε ότι στην πραγματικότητα μόνο όταν αντιμετωπίσουμε κατάματα τις ανασφάλειες και τα προβλήματα μας μπορούμε να μάθουμε και να εξελιχτούμε. 

Όσο πιο δύσκολη η σχέση, τόσο μεγαλύτερη η ευκαιρία για ανάπτυξη.

- Κάθε σχέση μας βάζει μπροστά στην πρόκληση να μάθουμε να δίνουμε, αντί να εστιαζόμαστε στο τι παίρνουμε από τον άλλον. 

Οι περισσότερες σχέσεις αποτυγχάνουν γιατί τα άτομα που μπαίνουν σ΄ αυτήν ζητάνε από τον άλλον να τους καλύψει τις ελλείψεις και τις ανάγκες του. Κρίνουμε τον άλλο σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, και είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν τις επιθυμίες τους ανάγκη και χάνουν τον εαυτό τους μέσα σε μια σχέση. 

Όμως ο σκοπός της σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλον που να μπορεί να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς την πληρότητά σου.

- Κάθε άτομο με το οποίο κάνουμε σχέση είναι το σωστό άτομο για το επίπεδο της εξέλιξής μας. 

Εμείς στην ουσία προσκαλούμε στην ζωή μας τον σύντροφό μας για να μάθει κάποιο συγκεκριμένο μάθημα που πρέπει να πάρουμε σε εκείνη την φάση της ζωής μας. 

Όταν λέτε ότι μπλέξατε με λάθος άτομο, στην ουσία ομολογείτε ότι δεν μπορέσατε να διακρίνετε την ευκαιρία για ανάπτυξή σας και νικηθήκατε από τις προσκολλήσεις και τις ανασφάλειές σας. 

- Κάθε σχέση μας προσφέρει την ευκαιρία να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε το διαφορετικό, αυτό που βαδίζει παράλληλα με εμάς, αλλά δεν ταυτίζεται με εμάς. 

Συνεπώς, όσο πιο διαφορετικός είναι ο άλλος, τόσο περισσότερο κέρδος θα έχουμε να μπορέσουμε να τον αποδεχτούμε και να μην τον επικρίνουμε γι΄ αυτό που είναι ή να προσπαθούμε να τον αλλάξουμε.

- Κάθε χωρισμός, κάθε διαζύγιο είναι μια ευκαιρία και μια πρόκληση να μάθουμε να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας και τον άλλον. 

Να μάθουμε να κατανοούμε, να συγχωρούμε και να μαθαίνουμε ότι μέσα σε κάθε τέλος υπάρχουν οι σπόροι για μια καινούργια αρχή. 

Η ελιά είναι ένας θαυμάσιος καρπός, αλλά για να βγει το πολύτιμο λάδι πρέπει να τριφτεί, να πιεστεί, να συνθλίβει. 

Μόνο μέσα από την τριβή με την απώλεια και τον πόνο, την επαφή με τον θάνατο,κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, με την έννοια ότι τελειώνει μια φάση στην ζωή μας, βγαίνει το πολύτιμο λάδι της εμπειρίας της ζωής, αναπτυσσόμαστε και κατανοούμε τον εαυτό μας καλύτερα.

Συγγραφέας : Άγγελος Βιαννίτης - Ψυχολόγος - Κλινικός Υπνοθεραπευτής 
Για προσωπικά ραντεβού Ανάλυσης Ονείρων, Θεραπευτικής αναδρομής και Θεραπευτικής Ύπνωσης 

anew.gr

Φωτογραφίες από το πιο όμορφο κι ενεργό ηφαίστειο του κόσμου Kilauea στην Hawaii !!!

Ο φωτογράφος Miles Morgan, ρισκάροντας σοβαρό τραυματισμό ή και θάνατο, μας αφήνει να δούμε μέσα από τις υπέροχες φωτογραφίες του το μοναδικό θέαμα της λάβας και της πορείας αυτής στην θάλασσα. 

Στο μεγάλο νησί της Hawaii's, το ηφαίστειο Kilauea είναι ενεργό από το το 1983 και δεν έχει σταματήσει να χύνει λάβα από τότε!

Ο Miles έφτασε σε απίστευτα κοντινές αποστάσεις από το αίμα της γης και δημιούργησε υπέροχες εικόνες!

Απολαύστε το !

dailymail.co.uk

Η ΒΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ~ ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί σαφώς ένα κοινωνικό πρόβλημα αλλά και αποτέλεσμα πιθανώς διαταραγμένης προσωπικότητας. Πολλά παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον βίας και ακραίας  συμπεριφοράς, έστω και αν τα ίδια δεν αποτελούν τον άμεσο στόχο της κακοποίησης. Η βία ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι με απογόνους δεν επηρεάζει μόνο το θύμα αλλά και τα παιδιά.

Μορφές κακοποίησης

Τρεις είναι οι τυπικές μορφές που μπορεί να λάβει η κακοποίηση ενός ατόμου από κάποιον που επιθυμεί να ασκήσει έλεγχο πάνω του.

1. Σωματική κακοποίηση: εκτείνεται από ένα απλό σπρώξιμο έως το φόνο. Περιλαμβάνει βίαιες πράξεις, όπως: σκαμπίλι, χτύπημα, γροθιά, στραγγαλισμό, δέσιμο (περιορισμός), εγκατάλειψη σε επικίνδυνο μέρος, άρνηση βοήθειας (σε ασθένεια, τραυματισμό) ή και επίθεση με όπλο.

2. Ψυχολογική κακοποίηση: είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική και είναι πιθανό να περιλαμβάνει: λεκτική κακοποίηση, συναισθηματικό εκφοβισμό, καταστροφή ιδιοκτησίας, βασανισμό αγαπημένων προσώπων ή ζώων, παρενόχληση, περιορισμό, αποστέρηση φυσικών ή οικονομικών πόρων. Στην ελαφρύτερη μορφή της εκδηλώνεται με προσβολές, ενώ η βαρύτερη είναι η καταδίωξη.

3. Σεξουαλική κακοποίηση: είναι η εξαναγκασμένη (χωρίς συναίνεση) συμμετοχή σε σεξουαλική πράξη παρά τη θέληση του ατόμου, ανεξάρτητα από την ολοκλήρωσή της. Στον τομέα της παιδικής κακοποίησης περιλαμβάνει την απόπειρα ή τέλεση σεξουαλικής πράξης με άτομο που δεν είναι σε θέση να κατανοήσει τη φύση ή τις συνθήκες της πράξης, να αρνηθεί τη συμμετοχή του ή να δηλώσει την προθυμία συμμετοχής του. Στη σεξουαλική κακοποίηση περιλαμβάνεται και ο εκούσιος και χωρίς συναίνεση τραυματισμός συντρόφου κατά τη σεξουαλική επαφή.

Ενδοοικογενειακή βία και παιδική κακοποίηση

Όταν μιλάμε για βία μεταξύ δύο συντρόφων, αναφερόμαστε σε επιθετικές και καταναγκαστικές συμπεριφορές, που μπορεί να οδηγήσουν σε σωματικό τραυματισμό, ψυχολογική ή σεξουαλική κακοποίηση, καταδίωξη, αποστέρηση ή εκφοβισμό και οι οποίες διαπράττονται από τον ένα από τους δύο γονείς (συνηθέστερα τον άντρα) και έχουν ως στόχο τον έλεγχο του ενός συντρόφου από τον άλλον.

Με τον όρο έκθεση του παιδιού σε αυτήν την ενδοοικογενειακή βία εννοούμε ένα παιδί που: α) βλέπει ή ακούει ένα γονιό να βλάπτεται, να απειλείται ή και να δολοφονείται, β) βιώνει τις βραχυ- ή μακρο-πρόθεσμες συνέπειες της βίας χωρίς να είναι μάρτυρας των βίαιων δράσεων, γ) χρησιμοποιείται από το δράστη για να εκφοβίσει το ενήλικο θύμα, ή δ) εξαναγκάζεται από το δράστη να συμμετέχει στην κακοποίηση του θύματος.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι σπάνια, καθώς υπολογίζεται ότι 3.3 – 10 εκατομμύρια παιδιά ανά έτος εκτίθενται σε ενδοοικογενειακή βία, ενώ (για να βρούμε και ένα σημείο κοινής επαφής με το θέμα της παιδικής κακοποίησης) παιδιά που εκτίθενται σε ενδοοικογενειακή βία, με τους τρόπους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, συχνά εμφανίζουν τις ίδιες συναισθηματικές αντιδράσεις με τα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σωματικά ή συναισθηματικά.

Συνεχίζοντας να αναζητάμε τη σχέση μεταξύ της ενδοοικογενειακής βίας και της παιδικής κακοποίησης, αξίζει να αναφερθεί ότι η κακοποίηση των παιδιών είναι 15 φορές πιθανότερη σε οικογένειες όπου παρατηρούνται φαινόμενα βίας μεταξύ των ερωτικών συντρόφων. Επιπλέον, στο 45-63% των περιπτώσεων κακοποιημένων παιδιών, κακοποιείται και η μητέρα τους (Εικόνα 2), ενώ μητέρες που κακοποιούνται από τον ερωτικό τους σύντροφο, κακοποιούν τα παιδιά τους σε διπλάσιο ποσοστό απ’ ό, τι εκείνες που δεν υφίστανται βία.

Ο κύκλος της βίας

Ο όρος «κύκλος της βίας» (όπως διατυπώθηκε πρώτη φορά από τη Lenore Walker τη δεκαετία του 1970) αναφέρεται σε επαναλαμβανόμενες πράξεις βίας, σε ένα κυκλικό πρότυπο, που σχετίζονται με έντονα συναισθήματα  και δόγματα τιμωρίας ή εκδίκησης. Αυτό το μοτίβο του κύκλου επαναλαμβάνεται και μπορεί να συμβεί πολλές φορές σε μία σχέση. Κάθε φάση πιθανώς να έχει διαφορετική διάρκεια και απεχθέστερες βίαιες πράξεις. Ο κύκλος της βίας απεικονίζεται στην Εικόνα 2 και αφορά περιόδους ανεκτικότητας και συγκαταβατικότητας (πιθανώς και άρνηση της κατάστασης με τη φόρτιση, όμως, σταδιακά να κλιμακώνεται), επεισόδια βίας (με το θύμα συνήθως να μη ζητά βοήθεια εκτός από τις φορές που μπορεί να χρήζει άμεσης ιατρικής παρέμβασης) και φάσεις μεταμέλειας και συγχώρεσης (που δημιουργούν νέες, συχνά μάταιες, υποσχέσεις και ελπίδες).

Ο κύκλος της βίας, όμως, αφορά και την επίδραση της ενδοοικογενειακής βίας στα παιδιά, καθώς η ενήλικη ζωή τους επηρεάζεται σε άλλοτε άλλο βαθμό, ανάλογα με το φύλο. Έτσι, οι άνδρες που ασκούν βία είναι κατά 80% άνδρες, οι οποίοι ως παιδιά ζούσαν σε οικογένεια που ο πατέρας ασκούσε βία στη μητέρα. Το παιδί επιθυμεί ή αναγκάζεται να υιοθετήσει ένα από τα δύο πρότυπα. Στην αρχή αρνείται και τον πατέρα και τη μητέρα, τον μεν πρώτο γιατί ασκεί βία, τη δε δεύτερη γιατί δεν αντιδρά. Όταν μεγαλώσει υιοθετεί ένα από τα δύο πρότυπα. Αν είναι αγόρι, είναι πιθανόν να αντιδράσει βίαια μέσα στη δική του οικογένεια, ενώ, αν είναι κορίτσι, θα υποστεί τη βία με τον ίδιο τρόπο αντίδρασης της μητέρας της.

Προβλήματα ψυχικής υγείας που σχετίζονται με την κακοποίηση

Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, και μέσα από τη θεωρία του κύκλου της βίας, αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία της ανατροφής ενός παιδιού μέσα σε ένα σταθερό, ασφαλές, με σαφείς ρόλους για τα μέλη του οικογενειακό περιβάλλον, μέσα στο οποίο το ίδιο θα νιώθει αποδοχή και αγάπη. Είναι σαφές ότι κάθε οικογενειακή δυσλειτουργία (μία τέτοια είναι και η βία μεταξύ των γονέων, αφού συχνά συνδυάζεται με ψυχική νόσο ενός γονέα και διάλυση της οικογένειας) συχνά οδηγεί στην εμφάνιση σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων και ψυχικών διαταραχών στο παιδί.

                                                            

 Ζωγραφιά παιδιού δημοτικού. «Όταν υπάρχει βία στο σπίτι, τα παιδιά το καταλαβαίνουν».

              

« Η ενδοοικογενειακή βία επηρεάζει τα παιδιά».

Το παιδί χρειάζεται τη στοργή της μητέρας του και την αγκαλιά του πατέρα. 

Προχωρώντας το θέμα ένα βήμα παρακάτω, εάν η άσκηση βίας μεταξύ των γονέων οδηγήσει στη δολοφονία ή την αυτοκτονία του θύματος, τέτοιο γεγονός σηματοδοτεί συχνά την έναρξη της κατάθλιψης για το παιδί που μεγαλώνει σε αυτό το περιβάλλον. 

Ο κίνδυνος, μάλιστα, για το παιδί να αναπτύξει κατάθλιψη είναι ανάλογος με το πόσο «κοντινό» του ήταν το απολεσθέν πρόσωπο και πόσο βίαιη και τραυματική ήταν η έκθεσή του στο γεγονός. 

Σε μια ελληνική έρευνα, άλλωστε, στην οποία διερευνήθηκαν τα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά των γονέων καταθλιπτικών παιδιών που εξετάστηκαν στα εξωτερικά ιατρεία γενικού νοσοκομείου, διαπιστώθηκε ότι στις οικογένειες των παιδιών με κατάθλιψη εμφανίζονταν με μεγαλύτερη συχνότητα στοιχεία, όπως θάνατος ενός γονέα, βιώματα απώλειας, απειλή απώλειας και ψυχική διαταραχή των γονέων.

Εκτός από αυτό το ενδεχόμενο, κάθε μορφή κακοποίησης μπορεί να οδηγήσει το θύμα σε ποικίλα προβλήματα που ανήκουν στην ψυχική σφαίρα. 

Οι συχνότερες ψυχικές νόσοι είναι η κατάθλιψη, η διαταραχή μετατραυματικού στρες, το άγχος, η αϋπνία και ο κίνδυνος αυτοκτονίας. 

Επιπρόσθετα, η συχνότητα κατάχρησης ουσιών, όπως ο καπνός και το αλκοόλ, είναι αυξημένη σε θύματα βίας, ενώ φαίνεται να είναι μειωμένη η ικανότητα συμμόρφωσης και διαχείρισης χρόνιων προβλημάτων, όπως η αρτηριακή υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης και το βρογχικό άσθμα.

                         

Επίλογος - Δυνατότητες πρόληψης

Εν κατακλείδι, οι συνέπειες, στα παιδιά, της ενδοοικογενειακής βίας σε συνδυασμό με την ψυχική παθολογία των γονέων είναι πολύπλοκες και συχνά απρόβλεπτες. 

Επειδή, σχεδόν πάντα στην ιατρική βρίσκει εφαρμογή η ιπποκράτεια ρήση «κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν», αξίζει, λοιπόν, να αναφερθούν ορισμένες προληπτικές στρατηγικές, που έχουν προταθεί με κύριο σκοπό την ελάττωση του κινδύνου εμφάνισης ψυχικών διαταραχών σε τέτοια παιδιά, έστω και αν η γενικευμένη χρήση δοκιμασιών διαλογής για ανίχνευση της ψυχοπαθολογίας των γονέων είναι δύσκολη. 

Ακόμη, όμως, και αν εντοπιστούν οι οικογένειες στις οποίες παρατηρούνται βίαιες συμπεριφορές ανάμεσα στο ζευγάρι, είναι δύσκολο να εφαρμοστεί, συστηματικά, προληπτική παρέμβαση. Ενδεικτικά, ο Keitner συστήνει υποστήριξη της οικογένειας και παροχή συμβουλών στους γονείς, ο Laroche θεωρεί ότι η παρέμβαση πρέπει να αφορά όλα τα μέλη της οικογένειας, ενώ ο Beardslee προτείνει προληπτική ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση, ώστε να μπορέσει το παιδί να ξεπεράσει, όσο ομαλότερα γίνεται, τις δυσκολίες που προκαλούν οι διαταραγμένες σχέσεις των γονιών του.

Το παιδί χρειάζεται τη στοργή της μητέρας του και την αγκαλιά του πατέρα. 

Η οικογένεια αποτελεί τον πλέον σημαντικό παράγοντα του περιβάλλοντος, που οφείλει να προσφέρει το σταθερό και ασφαλές έδαφος, πάνω στο οποίο ο απόγονός της μαθαίνει να ζει ως μέλος της κοινωνίας. 

Σε κανένα παιδί δεν αξίζει να μεγαλώνει σε περιβάλλον βίας. 

Στα μάτια του κάθε παιδιού φανερώνεται το μέλλον της κοινωνίας με μια νέα υπόσχεση για αθωότητα, γι’ αυτό, σε αυτά τα θέματα η ευθύνη των ειδικών επιστημόνων είναι, ίσως, ακόμη μεγαλύτερη.

  

Αντώνης Κουσούλης

http://www.perceptum.gr/